“เสด็จพ่อ!” แววตาของเฟิงหรูซวงดูตกใจกลัว ใบหน้าของนางถอดสี กัดริมฝีปากแน่น “เสด็จแม่ไม่ได้มีเจตนา ลูกเองก็ไม่รู้ว่าเสด็จพี่จะหลงรักหลิ่วอวี้เฉิน ถ้ารู้แต่แรก หม่อมฉันไม่มีทางให้พวกเขาได้พบกันเด็ดขาด ถึงแม้คุณชายหลิ่วจะดูไม่เลวนัก แต่น่าเสียดายที่ใจของเขามีคนอื่นแล้วเพคะ”
“หรูซวง” สายตาที่เย็นยะเยือกจับจ้องมาที่เฟิงหรูซวง “เจ้าเองก็อายุไม่น้อย ควรแต่งงานได้แล้ว หากเจ้าคิดว่าหลิ่วอวี้เฉินไม่เลวละก็ งั้นเจ้า…ไปเป็นภรรยาเขา ดีหรือไม่”
เฟิงหรูซวงตัวสั่น นางเงยหน้ามองเฟิงเทียนอวี้ด้วยความรู้สึกคาดไม่ถึง “เสด็จพ่อ ใจของหลิ่วอวี้เฉินมีคนอื่นแล้ว ถ้าเสด็จพ่อให้หม่อมฉันแต่งงานกับเขา ไม่เท่ากับทำให้หม่อมฉันไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตหรือ เพคะ”
คนที่นางจะแต่งด้วยต้องเป็นพวกยอดคน ไม่ใช่คนสกุลหลิ่ว โดยเฉพาะหลิ่วอวี้เฉินผู้ชายที่อ่อนแอพรรค์นั้น
ปัง!
กำปั้นของเฟิงเทียนอวี้ ทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง สีหน้าโมโห “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าแต่งงานกับเขาแล้วไม่มีความสุข ทำไมพวกเจ้ายังโน้มน้าวให้ชิงเอ๋อร์แต่งงานเข้าสกุลหลิ่วล่ะ”
ในแคว้นหลิวอวิ๋น เฟิงหรูชิงเป็นผู้หญิงที่มีฐานะสูงส่งที่สุด ความรักและเอาใจใส่ที่เฟิงเทียนอวี้มีให้นาง คนทั้งแคว้นต่างรู้ดี และความรักความเอาใจใส่แบบนี้ เป็นสิ่งที่เฟิงหรูซวงไม่เคยได้รับมาก่อน นางรู้สึกจุกที่อกอย่างบอกไม่ถูก แม้เป็นพ่อลูกเหมือนกัน แต่เหตุใดเสด็จพ่อถึงลำเอียงได้เพียงนี้
