“ฝ่าบาท!” หลิวหรงเห็นสีหน้าของเฟิงเทียนอวี้ที่โกรธกริ้ว จึงรีบคลานไปข้างหน้า แล้วโขกศีรษะลงที่พื้นจนเกิดเสียง “ฝ่าบาท ขอพระองค์โปรดเห็นแก่ซวงเอ๋อร์ที่เคยช่วยชิงเอ๋อร์ไว้ อภัยให้นางสักครั้งเถอะเพคะ”
นางยอมถูกกักบริเวณและยอมรับการลงโทษ แต่ลูกสาวผู้เป็นดั่งความหวังทั้งหมดของนางในตอนนี้ ขอเพียงเฟิงหรูซวงยังอยู่ ไม่ช้าก็เร็วนางต้องกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง
คนคนนั้น เคยรับปากนางไว้
เฟิงเทียนอวี้คลึงกำปั้นตัวเอง เขารู้ดีว่าสิ่งที่หลิวหรงพูดมาเป็นความจริง
จริงอยู่ที่เฟิงหรูซวงเคยช่วยเฟิงหรูชิงไว้ แต่ว่า…ก่อนที่เรื่องบางเรื่องจะถูกตรวจสอบแน่ชัด เขายังทำอะไรคนพวกนี้ไม่ได้
“เห็นแก่หน้าของชิงเอ๋อร์ คราวนี้ ข้าจะละเว้นให้เฟิงหรูซวง ถ้ายังมีครั้งต่อไป ข้าไม่ปล่อยไปแน่!”
เฟิงเทียนอวี้คลายกำปั้น เอามือข้างหนึ่งไพล่ไว้ด้านหลัง ท่าทางน่าเกรงขาม
“แต่โทษตายละเว้นได้ โทษเป็นยังคงอยู่ ทหารนำตัวเฟิงหรูซวงไปเขตเขาต้องห้าม ให้นางสำนึกผิดครึ่งเดือน” เฟิงหรูซวงตัวสั่น นางก้มหน้าเพื่อปิดบังอาการโกรธและไม่ยินดี
เขตเขาต้องห้าม…ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นสถานที่แบบไหน
