“เสด็จพ่อ!” เฟิงหรูซวงเห็นเนื้อหาที่อยู่ในประกาศอย่างชัดเจน นางรีบแหงนหน้ามองเฟิงเทียนอวี้ ร้อนใจจนเกือบร้องไห้ออกมา “หม่อมฉันเปล่าเพคะ หม่อมฉันมิได้โน้มน้าวให้เสด็จพี่แต่งงานกับหลิ่วอวี้เฉินจริงๆ หลิ่วอวี้เฉินไม่คู่ควรกับท่านพี่เลยสักนิด หม่อมฉันไม่เคยมีความคิดแบบนั้นมาก่อนเลยเพคะ”
เฟิงเทียนอวี้ไม่พูดอะไร แววตาของเขาดูเย็นยะเยือก ราวกับว่ามีพายุลูกใหญ่อยู่ในนั้น
ขณะนั้น หลิวหรงเก็บอาการไว้ได้ นางกำมือแน่น ใบหน้าอันสวยงามปรากฏรอยยิ้มฝืดๆ ฝืนๆ
“ฝ่าบาท ชิงเอ๋อร์คงเข้าใจผิดเพคะ หม่อมฉันกับซวงเอ๋อร์รักและเป็นห่วงนางมาตลอด จะให้นางไปแต่งงานกับคนที่ไม่รักนางได้อย่างไร จดหมายหย่าของหลิ่วอวี้เฉินคงทำให้นางเสียหน้า เลยหาข้ออ้างกู้หน้าตาตัวเองกลับคืนมาเพคะ”
เฟิงเทียนอวี้แสยะยิ้ม “เป็นเช่นนั้นจริงหรือ”
“ฝ่าบาทเพคะ พระองค์ไม่ทรงเชื่อคนอย่างหม่อมฉันหรือเพคะ” หลิวหรงยิ้มแบบน่าสมเพช “หม่อมฉันปฏิบัติกับชิงเอ๋อร์ราวกับลูกตัวเองมาตลอด จึงเข้าใจการกระทำของนางในตอนนี้ ดังนั้น ถ้าชิงเอ๋อร์อยากให้หม่อมฉันยอมรับว่า ที่นางหลงรักหลิ่วอวี้เฉินเป็นเพราะหม่อมฉันกับซวงเอ๋อร์จริงๆ เพื่อหน้าตาของชิงเอ๋อร์แล้ว หม่อมฉันยอมรับก็ได้เพคะ”
