หมาป่าสีขาวจากที่นอนขดอยู่ก็ลุกขึ้นจากพื้นในทันใด มันส่งเสียงเห่าอย่างโมโห ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความดุร้าย
ใคร คนบ้าที่คิดจะแย่งผลเทียนหลิงกั่วของมันเป็นใครกัน หมาป่าเทียนซานอย่างมันถ้าทำให้คนๆ นั้นคุกเข่าเรียกพ่อไม่ได้ มันจะยอมโดดเขาตาย
“อืม คนที่อยู่ข้างล่างคนนั้นแหละ เจ้าไปจัดการเขาซะ ข้าไม่อยากเห็นหน้าเขา” เฟิงหรูชิงพูดด้วยท่าทีสงบ “อ้อ จริงสิ เจ้าไม่ต้องเอาถึงตายล่ะ ถ้าตายขึ้นมาข้าจะให้เจ้าอดกินเทียนหลิงกั่วทั้งวัน เจ้าจับเขาโยนออกไปก็พอ ต่อไปข้าจะใส่ชื่อเขาไว้ในบัญชีดำของจวนองค์หญิง”
ถึงแม้หมาป่าสีขาวจะไม่รู้ว่าบัญชีดำคืออะไร แต่มันเข้าใจว่า ต่อไปมนุษย์คนนี้ไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่จวนองค์หญิงอีกแม้เพียงสักก้าวเดียว
หมาป่าสีขาวโมโหมาก มนุษย์กระจอกๆ คิดจะแย่งผลเทียนหลิงกั่วของมัน จะให้ปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้!
เมื่อเห็นหมาป่าสีขาวพุ่งไปราวกับสายลม เฟิงหรูชิงเอามือลูบคาง “หมาป่านี้อะไรก็ดีไปหมด เสียอย่างเดียวที่โง่ หลอกใช้ง่ายจริงๆ ต่อไปข้าไม่กลัวว่ามันจะไม่ยอมเฝ้าบ้านให้ข้าแล้ว”
