ถานซวงซวงอึ้ง นางค่อยๆ คลายมือออก แล้วเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองดูภาพหลิ่วอวี้เฉินที่เดินจากไป แม้เวลาผ่านไปนานก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้
ทำไม?
ทำไมทั้งๆ ที่นางทำให้เฟิงหรูชิงไม่มีตัวตนในบ้านสกุลหลิ่วไปแล้ว เฟิงหรูชิงยังมาแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลิ่วอวี้เฉินได้อีก
นางรู้สึกเจ็บใจ!
ถ้าไม่นับเรื่องพื้นฐานครอบครัว นางดีกว่าเฟิงหรูชิงทุกอย่าง แต่เฟิงหรูชิงก็แย่งตัวคนรักของนางไปได้อย่างง่ายดายเพียงนี้!
“เฟิงหรูชิง…” ถานซวงซวงก้มหน้า เก็บซ่อนความไม่พอใจและคับแค้นใจในดวงตาเอาไว้
เฟิงหรูชิง เจ้าตัดสินใจปล่อยเขาไปแล้ว ทำไมยังใช้วิธีแบบนี้มาดึงความสนใจของอวี้เฉินอีก
หรือว่า…เจ้าไม่ได้ปล่อยพวกเราไปจริงๆ
เกลียด นางเกลียดจริงๆ แต่ทำไมนางทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ความกล้าที่จะรั้งหลิ่วอวี้เฉินไม่ให้เดินจากไป นางยังไม่มี
…
จวนองค์หญิงอันดับหนึ่ง
บนเขาหลังจวน เฟิงหรูชิงกำลังดูแลต้นยาวิเศษของนาง หมาป่าสีขาวนอนอาบแดดอยู่ด้านข้าง คอยมองดูนางด้วยสายตาอยากกินของอร่อยเป็นระยะๆ
ในตอนนั้นเอง…
เสียงของหลิ่วลี่ดังมาจากที่ไม่ไกล ดึงความสนใจของนางไปจนหมด
“คุณชายหลิ่ว ท่านอย่าเข้าไป องค์หญิงสั่งไว้ ไม่ว่าใครก็ห้ามไปที่เขาท้ายจวนทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
เฟิงหรูชิงหยีตามองไปที่หมาป่าสีขาวที่นอนอาบแดดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าหมาป่า มีคนคิดจะแย่งผลเทียนหลิงกั๋วของเจ้า”
โฮ่ง!
