“พรสวรรค์ของนางมีมากน้อยแค่ไหน ยังต้องรอดูกันต่อไป จักรพรรดิ์ที่เก้าในยุคนั้นไม่เพียงปลูกยาวิเศษชั้นเลิศได้ การฝึกตบะของเขาเป็นไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าใครในทวีปนี้จะเปรียบได้”
น่าเสียดาย จักรพรรดิ์ที่เก้าผู้นั้นเป็นเพียงแค่ตำนาน จมหายไปกับสายธารแห่งประวัติศาสตร์อันยาวไกล ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก
“แต่ว่า…” ตากลมโตของชิงหานแฝงด้วยความสุข มีประกายวิบวับ “พรสวรรค์ของนางมีมากขนาดนี้ ถือเป็นลาภปากของเราจริงหรือไม่ โชคดีที่นางเป็นพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูของเรา ไม่อย่างนั้น ไม่รู้เมื่อไรเราถึงจะได้กินยาวิเศษระดับสาม”
ฝูเฉินสีหน้าซังกะตาย ส่งเสียงเฮอะด้วยความไม่พอใจ “นางเป็นทาสปลูกยา ทาสปลูกยาต่างหาก!”
“ข้าไม่สนหรอก ใครที่ทำให้ข้าได้กินอิ่ม คนคนนั้นคือพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูของข้า พี่ฝูเฉิน ข้าหิวมานานมากแล้ว จะหมดแรงอยู่แล้ว” ชิงหานเอามือลูบท้อง ฝูเฉินเบะปากท่าทางน่าสงสาร
นางอยากกินยาวิเศษระดับสามเหลือเกิน
…
การพูดคุยของเจ้าตัวเล็กสองคนนั้น เฟิงหรูชิงไม่รู้ ยิ่งกว่านั้นนางไม่มีทางรู้ว่าพวกเขาสองคนจับตาดูนางมาโดยตลอด
นางใช้เทียนหลิงกั่วเป็นตัวช่วยในการวิ่งรอบเขาท้ายจวนจนกระทั่งฟ้ามืด จากนั้นจึงปาดเหงื่อหอบแฮ่กๆ เดินลงจากเขามา
“ตอนนี้ถ้ามีน้ำซานเกิน สักชามก็ดีสิ”
น้ำซานเกิน ใช้รากซานเกินกับดอกหนิงเสินและต้นหยินเย่ต้มเป็นน้ำ มีสรรพคุณช่วยละลายไขมันและล้างพิษ เป็นสิ่งที่เฟิงหรูชิงต้องการที่สุดในตอนนี้
