ตอนที่ 23 เจ้าเป็นปีศาจใช่หรือไม่ (2)
เฟิงหรูชิงสีหน้ายิ้มแย้มพอใจ นางรับตำราฝึกสัตว์ไว้ “มีสัตว์วิเศษพวกนี้คอยช่วย ข้าก็จะช่วยพวกเจ้าปลูกยาวิเศษ แต่ในเมื่อพวกเจ้าอยากให้ข้าเป็นพ่อแม่ผู้เลี้ยงดูเจ้า ก็ต้องจ่ายค่าอาหารมา ตำราฝึกสัตว์นี่ถือเป็นส่วนหนึ่ง หากเจ้ายังมีของอะไรเก็บซ่อนไว้อีก ก็เอาออกมาแลกเปลี่ยนกับยาวิเศษของข้า”
ฝูเฉินอึ้งไป เขามองเฟิงหรูชิงด้วยท่าทีทำอะไรไม่ถูก ผ่านไปพักใหญ่ๆ จึงถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นปีศาจใช่หรือไม่”
สิ่งล้ำค่าสองสิ่งที่เขามีก็ให้นางไปแล้ว นางยังคิดจะขูดรีดเอาจากเขาอีก
“พวกข้าไม่มีของอย่างอื่นแล้ว” ชิงหานเสียใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา “ไม่มีแล้วจริงๆ แม้แต่ตำราฝึกสัตว์ก็ให้เจ้าไปแล้ว พวกเราไม่เหลือของรักของหวงอะไรที่ซุกซ่อนไว้อีกแล้ว”
มองดูสภาพของชิงหานที่น่าสงสาร เฟิงหรูชิงรู้สึกผิด เหมือนว่าตนเองทำเกินไปกับเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้
แม้พวกเขาอายุมากแล้ว แต่จิตใจยังเหมือนเด็ก การที่นางทำแบบนี้มันทารุณเกินไป
“ไม่มีก็ไม่มีสิ ต่อไปข้าจะเอายาวิเศษมาให้พวกเจ้า รอให้พวกเจ้ามีกำลังเพียงพอที่จะออกไปจากที่นี่แล้วค่อยมาช่วยข้า จริงสิ พวกเจ้าทำอะไรเป็นบ้างล่ะ”
ชิงหานกะพริบตาทำสีหน้าใสซื่อ ที่หางตาของนางยังมีคราบน้ำตา นางมองดูเฟิงหรูชิงแบบอึ้งๆ
มนุษย์คนนี้กลายเป็นคนพูดง่ายไปแล้วหรือ
