ชิงหานกัดเล็บไปพลางคิดไปพลาง “ข้าช่วยเจ้ารับมือกับคนชั่วได้ ข้ากัดคนเป็น จริงๆ นะ ข้าดุมาก ขอแค่มียาวิเศษกิน เจ้าให้ข้าไปกัดใครข้าก็จะไปกัดคนนั้น!”
เฟิงหรูชิงอึ้งพูดอะไรไม่ออก
นางเป็นหมาอย่างนั้นหรือ
“เอาตำรายาวิเศษกับตำราอาหารบำรุงสุขภาพมาให้ข้า เดี๋ยวข้าจะไปศึกษาวิธีการปลูกยาวิเศษ” เฟิงหรูชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
นี่ก็สายมากแล้ว นางไม่อาจอยู่ที่นี่นานๆ ได้ หากพวกหลิวลี่มาที่ห้องแล้วไม่พบนาง เกรงว่าจะพวกนางจะรีบไปรายงานเสด็จพ่อ ถึงตอนนั้นผู้คนคงรู้กันไปทั่ว
“ตำราการปลูกยาวิเศษกับตำราอาหารบำรุงสุขภาพไม่มีหรอกนะ มันอยู่ในหัวของข้าต่างหาก ข้าจะถ่ายทอดให้เจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ”
ฝูเฉินเดินไปข้างหน้า นิ้วมือแตะไปที่หน้าผากของเฟิงหรูชิง เสียงดังว้าบ ตัวหนังสือนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในหัวของเฟิงหรูชิง ราวกับนางมีความรู้พวกนี้อยู่แล้วแต่กำเนิด
ผ่านไปสักพักใหญ่ ฝูเฉินเก็บมือกลับแล้วพูดว่า “ข้าถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดให้เจ้าแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ อีกอย่าง ตำราฝึกสัตว์มีประโยชน์สำหรับเจ้ามาก กลับไปแล้วอ่านให้เยอะๆ ล่ะ”
เวลาเฟิงหรูชิงเข้ามายังที่แห่งนี้ อาศัยแค่ด้ายแดงที่ข้อมือ แต่ถ้าจะกลับออกไป ต้องให้ฝูเฉินส่งนางไปเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ เมื่อฝูเฉินพูดจบแล้วคิดเพียงขณะจิตเดียว ก็ส่งเฟิงหรูชิงออกไปจากโลกนั้นได้
