เมื่อเห็นภาพเฟิงหรูชิงลับตาไป ฝูเฉินจึงเอามือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากโดยไม่ต้องคิด เขาพูดอย่างดีใจ “เกือบไปแล้ว อีกนิดเดียวสมบัติของตระกูลคงโดนนางขูดรีดไปหมด ยังดีที่ข้าเก็บซ่อนไว้ได้หนึ่งชิ้น”
ชิงหานปาดน้ำตาที่หางตา หันหน้าไปมองฝูเฉิน “พี่ฝูเฉิน กระบี่ที่หัวหน้าพรรคคนก่อนทิ้งไว้ให้เจ้า มันใช้ทำอะไรได้หรือ”
“ใช้ทำอะไรได้ข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ข้าว่ากระบี่เล่มนี้ดูน่าอร่อย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ข้าย่อยมันไม่ได้ละก็ ข้าคงกินมันเข้าไปแล้ว” ฝูเฉินถอนหายใจ “ดังนั้นข้าต้องเพิ่มกำลังตัวเองก่อน ไว้วันหลังค่อยกินมัน”
ของอย่างอื่นถูกเฟิงหรูชิงขูดรีดไปช่างมัน แต่กระบี่เล่มนี้เป็นของกินของเขาในอนาคต ยังไงก็ไม่ยอมให้นางได้ไปหรอก! ดังนั้น ถ้าไม่ส่งนางกลับไปเร็วๆ ของมีค่าของเขาก็คงไม่เหลือ
ตอนที่ 24 เจ้าเป็นปีศาจใช่หรือไม่ (3)
หลังจากเฟิงหรูชิงถูกส่งออกจากมิตินั้น นางก็นั่งอยู่บนเตียง นางเก็บตำราที่อยู่ในมือ แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางประตูอย่างช้าๆ
เมื่อเปิดประตูออก แสงอาทิตย์ช่วงบ่ายจากด้านนอกส่องทะแยงเข้ามาข้างใน ส่องสว่างที่ตัวนางบิด ขี้เกียจกลางแสงแดด ยิ้มอย่างพอใจและชื่นใจ
“ออกจากวังหลวงมาแล้วรู้สึกดีจริงๆ”
ถึงแม้ในวังหลวงจะมีคนที่เป็นห่วงนางที่สุด แต่สถานที่นั้นมันทำให้นางรู้สึกอึดอัด แม้แต่แสงแดดที่สดใสก็สู้นอกวังหลวงไม่ได้
