“องค์หญิง” หลิวลี่เดินมาจากที่ไม่ไกล แล้วทำท่าถวายคำนับเฟิงหรูชิง “ครั้งนี้ที่ท่านออกจากวังหลวงมีเพียงบ่าวกับชิงหลิงติดตามมา ไม่มีคนอื่นๆ ไม่ทราบว่าองค์หญิงต้องการให้บ่าวไปหาคนเพิ่มไหมเพคะ”
เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ไม่ต้อง ทหารอารักขาของจวนองค์หญิงข้าจะเป็นคนเลือกเอง ส่วนสาวรับใช้ พวกเจ้าสองคนก็เพียงพอแล้ว”
ถึงมีคนมากก็สู้พวกสัตว์วิเศษที่ทำสัญญาด้วยไม่ได้ ตอนนี้มีตำราฝึกสัตว์อยู่ในมือ นางไม่มีความจำเป็นต้องหาคนมาดูแลความปลอดภัยของจวนองค์หญิงแล้ว
“หลิวลี่ เจ้ากับชิงหลิงไปจัดการให้ข้าหน่อย ไปเตรียมแปลงนาให้ข้าผืนหนึ่งที่สวนด้านหลังจวน ข้าจะใช้ปลูกยา”
หลิวลี่มึนงงไปหมด องค์หญิงจะปลูกยาหรือ ยาไปซื้อตามร้านค้าก็ได้นี่? ทำไมตอนนี้องค์หญิงทำเหมือนตัวเองว่างขนาดนั้น
แน่นอนว่าเฟิงหรูชิงบอกให้หลิวลี่รู้ไม่ได้ นางปลูกยาก็เพื่อทำให้ยาธรรมดากลายเป็นยาวิเศษ อีกอย่าง ในบรรดาความรู้ที่ฟูเฉินถ่ายทอดไปยังสมองของนางมีเวทมนตร์พรางตาไม่ให้คนดูออก
เวทมนตร์นี้ทำให้ยาวิเศษเหมือนกับยาธรรมดาทั่วไป ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญเห็นก็ดูไม่ออก แบบนี้จวนองค์หญิงของนางก็ไม่ตกเป็นที่หมายปองของผู้คน
“รีบไปเถอะ ข้ามีเรื่องต้องไปข้างนอก พอกลับมา ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเตรียมแปลงนาเสร็จ”
“เพคะ”
หลิวลี่ตั้งสติได้ จึงขานรับด้วยความเคารพ
