องค์หญิงปลูกยาจรรโลงใจ ก็ยังดีกว่าออกไปก่อเรื่องข้างนอก และตั้งแต่องค์หญิงฟื้นจากที่หมดสติไป ก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ต่อไปนางไม่จำเป็นต้องคอยดูคอยจัดการ องค์หญิงก็ไม่มีทางทำเรื่องผิดพลาดแน่นอน
เฟิงหรูชิงไม่รู้สิ่งที่หลิวลี่กำลังคิด นางก้าวเท้าเดินออกจากจวนองค์หญิงไปแล้ว ในขณะที่นางเหลียวหลังจึงพบว่าป้ายประตูที่ถูกสั่งให้เปลี่ยนถูกแขวนขึ้นไปเรียบร้อย ไม่ใช่ป้ายทองประกายแวววับ แต่อักษรที่เขียนกลับดูนักเลงกว่าเดิม
“จวนองค์หญิงอันดับหนึ่ง”
เฟิงหรูชิงหยีตาใช้นิ้วจับคางเบาๆ แล้วพูดว่า “อันดับหนึ่งคำนี้ไม่เลว ต่อไปนี้ข้าคืออันดับหนึ่งของแคว้นหลิวอวิ๋น!”
จวนองค์หญิงอันดับหนึ่ง สามหาว จองหอง!
แต่นางกลับชอบ เฟิงหรูชิงละสายตาออกจากป้ายด้วยความรู้สึกพอใจ จากนั้นเดินต่อไปบนถนนทิศใต้
…
ในทวีปนี้ สัตว์วิเศษกับมนุษย์ไม่ข้องแวะกันและกัน ที่อาศัยก็อยู่ห่างกันมาก แต่ว่าก็ยังมีมนุษย์บางคนที่จับเอาสัตว์วิเศษไปขายได้
แน่นอนว่าสัตว์วิเศษพวกนั้นมีกำลังความสามารถไม่มาก หากเป็นสัตว์วิเศษที่มีความแข็งแกร่ง ต่อให้ต้องฆ่าตัวตาย มันก็ไม่ยอมให้มนุษย์จับไปเป็นของสำหรับซื้อขาย ศักดิ์ศรีทำให้พวกมันไม่ยอมก้มหัวเด็ดขาด
ในโรงค้าสัตว์ สัตว์วิเศษแต่ละตัวถูกขังอยู่ในกรง พวกมันหางจุกตูด ท่าทางซึมเซา ด้านนอกกรง หนุ่มสาว พวกหนึ่งกำลังเลือกชมอย่างจดจ่อ ภาพตรงหน้าดูคล้ายกับร้านขายสัตว์เลี้ยงสมัยอยู่ที่หัวเซี่ย
