ในทวีปที่ให้ความสำคัญกับการสู้รบนี้ ต่อให้มาเป็นนางกำนัลหรือขันทีในวัง ก็ต้องมีความสามารถในการสู้รบตบตี แต่สมรรถภาพร่างกายของหลิวลี่ดันไม่เอาไหน กำลังน้อยเกินไป สมัยก่อนเป็นเพราะน่าหลานฮองเฮาสงสารจึงรับนางมาไว้รับใช้ข้างกาย
ภายหลังน่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ระหว่างคลอด นางจึงถูกสั่งให้ไปดูแลรับใช้องค์หญิงโดยปริยาย
ตอนนี้องค์หญิงไม่ต้องการนางแล้ว นางจึงเป็นได้เพียงนางกำนัลในห้องซักล้าง ถูกกดขี่ข่มเหงและรับความทรมานอยู่ในวัง
“หมัวมัว ท่านให้ข้าได้เห็นองค์หญิงสักครั้งเถอะ ข้าขอแอบดูก็พอ ข้าสัญญาว่าจะไม่ไปรบกวนองค์หญิง “หลิวลี่สายตามองต่ำ แววตาของนางแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงและเสียใจ
สิ่งที่นางเป็นห่วงคือสุขภาพขององค์หญิง สิ่งที่เสียใจก็คือสถานที่ที่นางเคยอยู่มานานหลายปี มาบัดนี้แม้เดินเข้ามาเพียงก้าวเดียวก็ยังยาก
แต่ตอนแรก ถ้าน่าหลานฮองเฮาไม่ช่วยนางไว้ นางคงตายในวังหลวงอันแสนทารุณไปนานแล้ว ตอนนี้องค์หญิงถูกคนอื่นทำร้ายถึงเพียงนี้ นางจะวางใจได้อย่างไร
“นางคนชั้นต่ำ บอกให้ไปยังไม่ไปอีก เจ้าวอนหาเรื่องเองนะ!” สายตาของนางกำนัลเฒ่าดูอำมหิต “ทหาร ลากนางนี่ออกไปตีให้ตาย ถึงอย่างไรองค์หญิงก็ไม่สนใจว่ามันจะเป็นหรือตาย ข้าจะตีมันให้ตายก็คงไม่เป็นไร”
นัยน์ตาของหลิวลี่มีความตระหนก แต่ครู่เดียวนางก็สงบนิ่งลงได้ นางยิ้มฝืดๆ “หมัวมัว ท่านไม่ต้องโมโห ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
