ไว้วันหลังเวลาไม่มีคนคอยสังเกต นางค่อยย่องเข้ามาอีกที หากโดนตีตายไปจริงๆ ละก็คงได้ไม่คุ้มเสีย
“เฮอะๆ ที่นี่เจ้าคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปได้หรืออย่างไร” นางกำนัลเฒ่าพูดทั้งหัวเราะเสียงอำมหิต
นางกำนัลคนนี้ถึงแม้ไม่มีฤทธิ์เดชอะไร แต่ปล่อยไว้ก็ขวางหูขวางตา เดิมทีพระชายากุ้ยเฟยต้องพยายามอย่างมากเพื่อทำให้องค์หญิงกลายเป็นคนเสเพล แต่นางกำนัลคนนี้กลับพูดมาก คิดจะเตือนองค์หญิงให้ปรับปรุงตัว
โชคดีที่คนที่องค์หญิงไว้วางใจที่สุดก็คือพระชายากุ้ยเฟย นางเลยทำไม่สำเร็จ ตอนนี้นางยังคิดจะมาเดินเตร็ดเตร่ต่อหน้าองค์หญิง แบบนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว…
องครักษ์สองนายที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนักเริ่มลงมือ แต่ละนายลากแขนแต่ละข้างของหลิวลี่ไป
หลิวลี่ยิ่งรู้สึกตระหนกตกใจ นางดิ้นสุดแรง “พวกเจ้าจะทำอะไร! ปล่อยข้านะ องค์หญิงไม่ปล่อยให้พวกเจ้าตีข้าตายหรอก ไม่มีทาง!”
ปีที่น่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ นางอายุได้แค่สามสี่ขวบเท่านั้น แต่กลับเป็นนางที่ดูแลองค์หญิงจนโต นางไม่เชื่อว่าองค์หญิงจะไม่ไยดีนางแบบนั้น
องค์หญิงก็แค่ถูกคนชั่วปั่นหัวเท่านั้น ต้องมีสักวันที่นางมองเห็นโลกนี้โดยกระจ่าง
ตอนที่ 20 สร้างบารมี (2)
“พวกเจ้าทำอะไรกัน”
จู่ๆ เสียงใสราวกับกระดิ่งก็ลอยมาจากด้านหลัง
หลิวลี่ตัวแข็งทื่อ นางหันหลังกลับไปทั้งๆ ที่กายถูกประกบอยู่ด้วยองครักษ์ทั้งสอง
