หลังจากเฟิงหรูชิงยกหลิวลี่ให้ชิงหลิงไปดูแลต่อ สายตาที่เย็นยะเยือกของนางคู่นั้นก็จ้องไปที่นางกำนัลเฒ่า จู่ๆ มุมปากก็ปรากฏยิ้มแสยะขึ้นมา เมื่อเห็นรอยยิ้มของนาง นางกำนัลเฒ่าก็กระวนกระวาย กุมมือตัวเองไว้แน่น คุกเข่าลงตรงหน้าเฟิงหรูชิง
“องค์หญิง บ่าวไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองทำผิดตรงไหน ขอองค์หญิงอย่าทรงกริ้วเลยเพคะ”
เฟิงหรูชิงเดินเข้าไปหานางกำนัลเฒ่า
“ข้อแรก ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว มีคนมาหาข้า เจ้าไม่มารายงานข้าถือวิสาสะตัดสินใจเอง นี่คือความผิดสถานแรก ข้อสอง ไม่ว่าเมื่อก่อนข้าเคยเป็นอย่างไร แต่จากนี้ไปคนที่อยู่ข้างกายข้าจะไม่มีพวกไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี พวกไร้ความยำเกรง! เกียรติของราชวงศ์ห้ามทำลายจนหมดสิ้น! ข้อสาม เดิมเจ้าไม่ใช่คนของวังหลวง ตอนนี้ ถ้าเจ้าไม่ไสหัวออกจากวังหลวงไป ก็จง…ไสหัวไปอยู่กับหรงกุ้ยเฟยซะ!”
