ฉินหมัวมัวคนนี้เป็นแม่นมของหรงกุ้ยเฟย ตั้งแต่องค์หญิงคนเดิมกับหรงกุ้ยเฟยรู้จักกัน หรงกุ้ยเฟยก็หลอกนางเพื่อจะเอาแม่นมของตัวเองเข้ามาในวัง ทั้งยังให้เป็นแม่นมที่อบรมสั่งสอนนางในตำหนักที่ประทับแห่งนี้เรื่อยมาด้วย
ดังนั้นเฟิงหรูชิงจึงอภัยให้ชิงหลิงได้ แต่อภัยให้ฉินหมัวมัวไม่ได้
“ที่นี่เป็นตำหนักของข้า ไม่มีคำสั่งจากข้า ใครอนุญาตให้พวกเจ้าลงมือ” เฟิงหรูชิงหันขวับไปทางพวกองครักษ์ที่หิ้วปีกหลิวลี่อยู่ พูดต่อว่าด้วยน้ำเสียงเข้ม
พวกองครักษ์มองหน้ากันแล้วรีบปล่อยมือออก ถอยตัวไปยืนอยู่ข้างๆ
หลายปีมานี้ พวกเขาชินกับการรับคำสั่งจากฉินหมัวมัวเวลาอยู่ในตำหนัก จนลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นนายใหญ่ของที่นี่
“ชิงหลิง เจ้าพาหลิวลี่ไปเปลี่ยนชุด ไม่ต้องไปห้องซักล้างแล้ว ต่อไปให้นางคอยติดตามข้า” เฟิงหรูชิงมองไปที่หลิวลี่ที่เห็นได้ชัดว่านางยังตั้งตัวจากภาวะตกใจไม่ได้ นางถอนหายใจโล่งอกเบาๆ
องค์หญิงคนเดิมก่อกรรมเลวไว้นับไม่ถ้วนทั้งยังแยกแยะผู้ภักดีและผู้คิดคดไม่ออก ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องเสียใจ
หลิวลี่สายตามองเหม่อ เมื่อองค์หญิงพบว่านางมาที่นี่ องค์หญิงไม่ได้โกรธ…แถมยังตัดสินใจเก็บนางไว้คอยติดตามรับใช้?
นางกำลังฝันไปหรือเปล่า
หลิวลี่หยิกแก้มของตัวเองแรงๆ นางเจ็บจนน้ำตาซึม นางร้องไห้จนกลายเป็นยิ้มออกมา จากนั้นยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่นองหน้าแรงๆ
เจ็บจัง นี่ไม่ใช่ความฝัน องค์หญิงได้สติแล้วจริงๆ
