ตอนที่ 17 สั่งสอนนางกำนัล (2)
“ได้ งั้นข้าจะยกจวนที่ถนนทิศใต้ให้เจ้าแล้วกัน จวนนั่นอยู่ไม่ไกลจากบ้านแม่ทัพน่าหลานนัก”
เฟิงเทียนอวี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“แต่ที่เมื่อก่อนพวกแม่ทัพน่าหลานขัดขวางเจ้าไม่ให้ใกล้ชิดกับหรงกุ้ยเฟย เพราะพวกเขาหวังดีกับเจ้า ต่อไปเจ้าอย่าได้บาดหมางกับพวกเขาอีกเลย ถึงอย่างไร…พวกเขาก็เป็นคนในตระกูลของแม่เจ้า”
เฟิงหรูชิงหลุบตาลง
น่าหลานเยียนแม่ของนางเป็นคุณหนูของบ้านสกุลน่าหลาน หลังจากแม่นางลาโลกนี้ไป แม่ทัพน่าหลานผู้เป็นท่านลุงของนางดีกับนางเป็นอย่างมาก แต่นางกลับถูกหรงกุ้ยเฟยปั่นหัว ไม่เพียงไม่สนใจการห้ามปรามจากแม่ทัพน่าหลาน ซ้ำร้ายนางยังยกป้ายเลือดเหล็กให้หรงกุ้ยเฟยไป
แถมยังชอบสมคบกับเฟิงหรูซวงมารังแกท่านลุงเป็นประจำ
เมื่อคิดถึงเรื่องต่างๆ ที่องค์หญิงคนเดิมทำไว้ในสมัยก่อน เฟิงหรูชิงรู้สึกปวดหัวจนพูดอะไรไม่ออก
“เสด็จพ่อวางพระทัยเถิดเพคะ หม่อมฉันจะไม่ก่อเรื่องบาดหมางใจกับพวกท่านลุงอีกเพคะ”
เฟิงหรูชิงคนเดิมช่างโง่เขลา ใครดีกับนาง ใครหลอกใช้นาง นางแยกแยะไม่ออก แถมยังทำให้บรรดาญาติของนางต้องเสียใจ
แต่…พูดถึงเรื่องป้ายเลือดเหล็ก ของชิ้นนี้…นางต้องเอากลับคืนมาให้ได้!
