“ไม่มีแล้วเพคะ” ชิงหลิงส่ายหน้า ท่าทางเสียใจ “องค์หญิง แต่ไรมาบ่าวไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งขององค์หญิง และคอยทำตามรับสั่งของพระชายาหรงกุ้ยเฟยมาตลอด ไม่รู้ว่าช่วงนี้บ่าวทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำอะไรให้องค์หญิงไม่พอพระทัยหรือไม่เพคะ”
เฟิงหรูชิงแสยะยิ้มไม่พูดอะไร นิสัยที่ไร้ความยำเกรงขององค์หญิงคนเดิม มาจากการให้ท้ายของหรงกุ้ยเฟยจริงๆ
ส่วนชิงหลิงคนนี้ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร นางเป็นห่วงองค์หญิงด้วยใจจริง แต่การที่นางเป็นเพียงนางกำนัลอยู่ในฐานะที่ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ ถ้าไม่ทำตามองค์หญิงสั่งไม่เพียงถูกหรงกุ้ยเฟยทำโทษถึงตาย แม้แต่องค์หญิงคนเดิมก็คงไม่เก็บนางไว้
“ชิงหลิง เจ้าจงจำไว้ว่า ในวังหลวงเสด็จพ่อข้าต่างหากที่เป็นใหญ่ แต่ไรมาเสด็จพ่อรักข้า แต่เจ้ากลับทำตามหรงกุ้ยเฟย แบบนี้มันดูแยกแยะไม่เป็นหรือเปล่า”
ชิงหลิงนิ่งเหม่อไป แต่คนที่เชื่อฟังหรงกุ้ยเฟยยิ่งกว่า ไม่ใช่องค์หญิงหรอกหรือ
“ต่อไปข้าจะย้ายออกจากตำหนักที่ประทับ แล้วไปอยู่ที่จวนองค์หญิง ในจวนนั้นเจ้าฟังคำสั่งข้าคนเดียวพอ ถ้าข้าจับได้ว่าเจ้ากับหรงกุ้ยเฟยไปมาหาสู่กัน…” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “สมัยก่อนข้าเคยทำกับคนอื่นยังไง ข้าก็จะทำกับเจ้าแบบนั้นเหมือนกัน”
