ม่ได้เป็นชื่อของระดับขั้นที่เป็นรูปธรรม
เจียงฉางเชิงตัดสินใจว่าจะกำหนดระดับขั้นตามชั้นของวิชามรรคาธรรมชาติ โดยในเบื้องต้นจะตั้งสิบเอ็ดระดับขั้นก่อน ส่วนเรื่องที่เขาอยู่ในขั้นที่สิบสอง ย่อมไม่สามารถบอกแก่ผู้ศรัทธาไปล่วงหน้า จำต้องเก็บไว้เป็นความลับ
เขาจดจ่ออยู่กับป้ายวิถีแห่งเซียนพิภพเพื่อถ่ายทอดวิถีเซียนของตน
เขาค้นพบเรื่องหนึ่ง นั่นคือเมื่อใส่เคล็ดวิชาของวิชามรรคาธรรมชาติเข้าไปในป้ายวิถีเซียนพิภพ ป้ายวิถีเซียนพิภพจะไม่จาริกวิชามรรคาธรรมชาติเข้าไปโดยตรง แต่จะสร้างวิชาฝึกตนขึ้นมามากมายจากเคล็ดวิชามรรคาธรรมชาตินั้น โดยจัดแบ่งตามคุณสมบัติที่มี จุดนี้ทำให้ลดความยุ่งยากไปได้มาก ทำให้เขายิ่งตื่นเต้นและเฝ้ารอให้วิถีเซียนมาถึงอย่างยิ่ง
ท้องฟ้าเป็นสีโลหิต ทะเลเมฆาพลิกม้วน ในหุบเขาเบื้องล่างผู้ฝึกยุทธ์นับพันต่างกำลังฝึกวิชาอยู่
เฟิงอวีนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ไหล่เขา ทอดสายตาไปยังท้องฟ้าพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น
ชายร่างผอมแห้งผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา จากนั้นก็นั่งลงและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เฟิงอวี่ เหตุใดเจ้าจึงทำตัวสันโดษเช่นนี้ ที่ประมุขน้อยเผ่าเหลียวเชิญเจ้าก็เพราะมีเจตนาจะผูกมิตร แล้วเจ้าปฏิเสธได้อย่างไร”
เฟิงอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ข้ามาที่นี่มิใช่มาเพื่อผูกมิตร ข้ามุ่งหวังแต่จะแข็งแกร่งขึ้น ไม่ต้องการเสียเวลา”
ครั้งยังมีเผ่าเฟิงอยู่ ก่อนหน้านี้เขาก็ชอบผูกมิตรกับผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มสาวไปทั
