หลิ่วอวี้เฉินหน้าซีดขาว เขากำมือไว้แน่น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงคลายมือออกแล้วหันหลังไปมอง
ถานซวงซวงที่สภาพทนต่อไปไม่ไหว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสงสาร “ซวงเอ๋อร์ พวกเรากลับกันเถอะ”
“ได้”
ถานซวงซวงยิ้มอ่อนหวาน แต่เพราะนางคุกเข่าเป็นเวลานาน ทำให้ขาชาไปหมด พอจะลุกขึ้นก็ล้มเซลงใส่อ้อมกอดของหลิ่วอวี้เฉิน
หลิ่วอวี้เฉินเห็นหญิงผู้เป็นที่รักได้รับความทรมานเช่นนี้ยิ่งรู้สึกโกรธ เขาเก็บกดไฟโทสะไว้ภายใน พูดอย่างกัดฟันว่า “ซวงเอ๋อร์ การหย่ากับนางข้าเป็นคนทำ บีบให้นางต้องตายเป็นความผิดข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า คราวหน้าเจ้าไม่ต้องตามข้ามาอีกนะ”
ถึงอย่างไรเฟิงหรูชิงก็เป็นผู้หญิงที่โหดเ**้ยม หากให้นางเจอถานซวงซวงในวังหลวงอีก ไม่แน่ว่านางอาจรังแกถานซวงซวงอีก
ชั่ววินาทีที่หลิ่วอวี้เฉินหันกลับมา ใบหน้าที่อ่อนโยนก็เปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์ เขายืนป้องตัวถานซวงซวงอยู่ด้านหน้าด้วยสัญชาตญาณ สายตาที่โกรธเคืองมองตรงไปที่คนซึ่งอยู่ตรงหน้า
ถานซวงซวงมองตามสายตาของเขาไป ก็เห็นเฟิงหรูชิงที่อยู่กลางแดด นางตกใจจนรีบดึงเอาชายแขนเสื้อของหลิ่วอวี้เฉินไว้
เมื่อเปรียบกับถานซวงซวงที่ผอมเพรียว ร่างกายของเฟิงหรูชิงเทียบได้กับถานซวงซวงสามคนรวมกัน ใบหน้าที่อวบอ้วนและกลมชวนให้แววตาของหลิ่วอวี้เฉินแสดงความรังเกียจออกมา
