ตอนที่ 11 ชายชุดขาว (1)
เฟิงหรูชิงหันหน้าไปมองขันทีที่กำลังตำหนิหลิ่วอวี้เฉินอยู่ข้างๆ นางพูดด้วยท่าทียิ้มแย้ม “หลิวกงกง คนแบบนี้ไม่ต้องให้เข้ามาที่นี่อีก ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขามันขาดสะบั้นลงตั้งแต่วันนั้นแล้ว ข้าไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด”
หลิวกงกงมองดูเฟิงหรูชิงด้วยท่าทีมึนงง นี่คงเป็นครั้งแรกที่องค์หญิงมีท่าทีสันติต่อหน้าผู้คนขนาดนี้ มันทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูก
“องค์หญิง” หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนสี เขามองดูเฟิงหรูชิงที่กำลังจะเดินจากไป จึงรีบเข้าไปขวางหน้า “ท่านพูดอย่างนั้น หมายความว่าอย่างไร”
เฟิงหรูชิงหยุดเดิน นางบ่ายหน้าไปมองหลิ่วอวี้เฉิน พูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “เจ้าไม่อยากแต่งงานกับข้า ตอนนี้ข้าก็ไม่อยากแต่งกับเจ้าก็แค่นั้นเอง ส่วนเรื่องจวนเสนาบดี…เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ถึงอย่างไรเรื่องในอดีตก็เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรไปแยกคนรักออกจากกันเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเจ้า ต่อให้ตอนนี้ข้ารู้สึกเสียดายในสิ่งที่ทำลงไป แต่คงไม่ตามรังควานไม่เลิกรา และยิ่งไม่มีทางให้เสด็จพ่อคิดบัญชีกับท่านเสนาบดี”
เรื่องบางเรื่อง เฟิงหรูชิงก็แยกแยะได้ดี ที่องค์หญิงคนเดิมต้องรับผลกรรมแบบนั้น เพราะเกี่ยวพันกับการแยกคนรักออกจากกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ นางไม่คิดผูกใจเจ็บหลิ่วอวี้เฉินในเรื่องนี้ แต่พร้อมกันนั้น นางก็ไม่อยากเจอหน้าเขาอีก
“ท่าน…พูดจริงหรือ” หลิ่วอวี้เฉินหรี่ตา เอ่ยถามด้วยความสงสัย
