ผู้หญิงคนนี้จะปล่อยเขาไปง่ายๆ หรือ คงไม่กระมัง หรือกำลังมีแผนชั่วอะไรที่จะจัดการซวงเอ๋อร์อีก
ถึงอย่างไรเฟิงหรูชิงก็เป็นคนร้ายกาจ มีเรื่องอะไรที่นางทำไม่ได้บ้าง
“ช่างกล้านักนะ” ในที่สุดหลิวกงกงก็ตั้งสติได้ เขาได้ยินที่หลิวอวี้เฉินซักไซ้ จึงพูดเสียงแหลม “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสงสัยในตัวองค์หญิง คุณชายหลิ่ว หากเรื่องวันนี้รู้ไปถึงพระกรรณของฝ่าบาทละก็ จวนเสนาบดีคงรับรองชีวิตท่านมิได้หรอก”
ใบหน้าอันหล่อเหลาของหลิ่วอวี้เฉินเจื่อนลง ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นวังหลวง หาใช่จวนเสนาบดี เขาไม่กล้าทำตัวโอหัง ได้แต่กลั้นความโกรธเอาไว้ แล้วประสานมือทำท่าคารวะเฟิงหรูชิง
“ขอบพระทัยองค์หญิงที่เมตตา ข้าขอทูลลา ซวงเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ”
ก่อนเดินจากไป ถานซวงซวงหันหลังกลับไปมองเฟิงหรูชิงครั้งหนึ่ง นางเม้มริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าอันงดงามดูซีดขาวเล็กน้อย ไร้สีเลือดฝาด
แต่แววตาอันเต็มไปด้วยความสงสัยของนางแสดงออกมาว่าไม่เชื่อว่าเฟิงหรูชิงจะยอมปล่อย
หลิ่วอวี้เฉินไปจริงๆ
เพื่อหลิ่วอวี้เฉิน เฟิงหรูชิงไม่กลัวขายหน้า ต่อให้ต้องบากหน้าก็จะแต่งงานกับเขาให้ได้ แถมยังยอมอยู่เฝ้าเรือนหอสกุลหลิ่วเพียงลำพังเพื่อที่จะได้อยู่กับหลิ่วอวี้เฉิน
