ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อหลิ่วอวี้เฉิน แม้นางต้องอยู่อย่างน้อยเนื้อต่ำใจในบ้านสกุลหลิ่ว นางก็ไม่ปริปากบ่นสักนิด ถ้าไม่เพราะสุดท้ายนางตัดสินใจวิ่งชนกำแพงเพื่อจบชีวิต ฝ่าบาทก็คงไม่รู้ว่าตั้งแต่นางแต่งงานมาจนบัดนี้ยังไม่เคยได้หลับนอนกับสามีเลยสักครั้ง
เฟิงหรูชิงถอนสายตากลับมาแล้วมองไปที่หลิวกงกง “หลิวกงกง เสด็จพ่อเสด็จกลับมาหรือยัง”
หลิวกงกงพูดด้วยท่าทีนอบน้อม “ทูลองค์หญิง ฝ่าบาทยังว่าราชกิจช่วงเช้าอยู่ ยังไม่เสด็จกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว” เฟิงหรูชิงยิ้มเล็กๆ “งั้นข้าจะไปเดินเล่นก่อน อีกประเดี๋ยวค่อยกลับมาหาเสด็จพ่อ”
ความจริงแล้ว ในความทรงจำขององค์หญิงคนเดิม เฟิงหรูชิงพบข้อมูลเกี่ยวกับวังหลวงน้อยมาก
องค์หญิงคนเดิมขี้เกียจถึงขั้นไม่ยอมเดินออกมาจากตำหนักที่ประทับ
ต่อมา นางได้พบกับหลิ่วอวี้เฉินโดยบังเอิญ จากนั้นจึงเริ่มออกจากวังหลวงเป็นประจำทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้น นับแต่นั้นมา ทั่วทั้งแคว้นหลิวอวิ๋นก็เริ่มมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับนางแพร่กระจายไปทั่ว
เป็นเรื่องจริงที่นางรังแกผู้หญิง ครอบครองผู้ชาย ทำแต่ความชั่ว ไม่ว่าเด็กหรือคนแก่หากได้ยินชื่อของนางต้องเก็บเอาไปฝันร้าย
เมื่อคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่เฟิงหรูชิงทำลงไปในช่วงที่ผ่านมา นางละอายจนเหงื่อออกชุ่มที่ใบหน้า เป็นความจนใจที่แสนทุกข์ทน อยากลบล้างภาพจำที่คนเหล่านั้นมี เกรงว่าคงยากเหลือแสน
ตอนที่ 12 ชายชุดขาว (2)
