ตอนที่ 13 ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร (1)
ถ้าเจ้าไม่ใส่เสื้อผ้า คงจะน่าดูยิ่งกว่านี้
แววตาอันเยือกเย็นของหนานเสียนจ้องมองไปที่เฟิงหรูชิง ราวกับจะมองให้ทะลุกายของนางให้เห็นไปถึงจิตใจ
และสายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกสิ่งทำให้จิตใจของเฟิงหรูชิงสั่นไหวอย่างน่าประหลาด นางคิดว่ากั๋วซือผู้นี้…เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง?
“หากองค์หญิงชอบสาวงาม รอให้เจ้าผอมเมื่อไร จะต้องเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า แล้วไยต้องมองข้า”
ก่อนที่หนานเสียนจะซักไซ้ต่อ มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มน้อยๆ ที่ดูไม่ชัดเจนนัก
“ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหน” เฟิงหรูชิงเดินเข้าไปหาหนานเสียนช้าๆ เดินเข้าไปอีกไม่กี่ก้าวและพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบของกั๋วซือมากกว่า จุ๊ๆ ถ้าได้ลูบไล้ คงรู้สึกอีกอย่าง”
“งั้น…” สายลมโชยเอื่อย รอยยิ้มเล็กๆ ของหนานเสียนช่างสดใสงดงามราวกับไผ่ “หากเปรียบข้ากับหลิ่วอวี้เฉินแล้ว เจ้าคิดว่าอย่างไร”
ความงามที่อยู่ตรงหน้า เฟิงหรูชิงไม่สนใจว่าต้องสงวนท่าทีอะไรแล้ว นางหัวเราะ “หลิ่วอวี้เฉินจะมาเปรียบอะไรกับกั๋วซือได้ เมื่อก่อนข้าตาถั่วถึงชอบเขาได้ลง ชายงามล้ำอย่างเจ้าอยู่ในวังข้ากลับไม่หวั่นไหว”
องค์หญิงคนเดิมตาถั่วจริงๆ กั๋วซือคนนี้ทั้งๆ ที่รูปงามกว่าหลิ่วอวี้เฉินเป็นร้อยเท่า แต่ทำไมนางกลับไปชอบผู้ชายที่รักคนอื่น
“เจ้าไม่ใช่เฟิงหรูชิง”
น้ำเสียงของหนานเสียนเย็นลง พูดด้วยเสียงทุ้ม
