สำนึกของเฟิงหรูชิงถูกทำให้สะท้านสะเทือน ที่นางกล้ามายืนอยู่ตรงหน้าหนานเสียนแบบนี้ ก็เพราะองค์หญิงคนเดิมไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มิหนำซ้ำ แม้แต่หน้าก็เคยเห็นแค่ไม่กี่ครั้ง
แต่เหตุใดหนานเสียนคนนี้จึงดูออกว่านางไม่ใช่เฟิงหรูชิง แม้แต่ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาก็ยังดูไม่ออก
“กั๋วซือ ที่เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร” เฟิงหรูชิงตั้งสติได้โดยไว นางยิ้มมุมปาก “ข้าไม่ใช่เฟิงหรูชิงแล้วจะเป็นใคร ในแคว้นหลิวอวิ๋นนี่ยังมีใครอ้วนได้เหมือนข้าอีกหรือ”
“สัญชาตญาณมันบอกน่ะ” หนานเสียนเดินเข้าประชิดเฟิงหรูชิง ใกล้จนตัวแทบติดกันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย “แต่เทียบกับเฟิงหรูชิงคนก่อนแล้ว ข้าชอบเจ้าในตอนนี้มากกว่า”
เฟิงหรูชิงกะพริบตาปริบๆ “เพราะอะไร”
“เพราะว่า เจ้าในตอนนี้…สายตาแหลมคมน่ะสิ”
เสียงของเขาช่างน่าฟัง ไพเราะและเยือกเย็น แต่มันกลับทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกเคือง
หรือที่แท้กั๋วซือคนนี้ก็ชอบให้คนอื่นชมเหมือนกัน
“สมัยก่อนข้าแค่ยังไม่รู้ความ และยังไม่เคยพบกับกั๋วซือ ยิ่งไปกว่านั้นไม่เคยสังเกตใบหน้าของเจ้า ตอนนี้…ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ข้าจะไม่ทำสิ่งชั่วร้ายอีกต่อไปและจะไม่ทำให้คนที่คอยปกป้องข้าต้องผิดหวัง ที่สำคัญไปกว่านั้น นอกจากหลิ่วอวี้เฉินแล้ว ข้ารู้ว่ายังมีคนที่ดีกว่ารอคอยข้าอยู่”
