ความจริงแล้ว สมัยที่น่าหลานฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดีของน่าหลานฮองเฮาและคนในตระกูลเดิมของนางล้วนคอยปกป้องเฟิงหรูชิงไว้
เพียงแค่นางทำให้พวกเขารู้สึกผิดหวังอยู่เรื่อย ตอนนี้คนพวกนั้นเลยไม่มีใครที่อยากพบนางอีก
“ป่าไผ่ทิศใต้ผืนนี้ ไม่มีใครเข้ามาได้” แววตาของหนานเสียนดูเยือกเย็น น้ำเสียงราบเรียบดุจสายลม “ต่อไปหากเจ้าต้องการพบข้า ก็เข้ามาได้ตลอดเวลา แต่ละเดือนข้าจะออกข้างนอกเพียงห้าวัน ปกติจะอยู่ในป่าไผ่ทิศใต้นี้”
เฟิงหรูชิงกะพริบตาปริบๆ กั๋วซือผู้นี้ต้องการจะสื่ออะไร ป่าไผ่ทิศใต้ใครก็เข้ามาไม่ได้งั้นหรือ ต่อไปนางเข้ามาที่นี่ได้ตลอด?
นางยั่วยวนกั๋วซือจนติดกับได้ง่ายขนาดนี้เชียวหรือ
แต่เฟิงหรูชิงคิดว่าเรื่องราวมันคงไม่ง่ายขนาดนั้น นางไม่เชื่อว่ากั๋วซือที่หน้าตาไร้ความกำหนัดแบบนั้น จะตกเป็นเหยื่อของนางได้ง่ายดายเพียงนี้
ตอนที่ 14 ต่อให้ต้องนอนกับเจ้าก็ไม่เห็นเป็นไร (2)
“กั๋วซือ ป่าไผ่ทิศใต้ของท่านคงมีบึงน้ำใช่หรือไม่”
“มีสิ”
เฟิงหรูชิงใช้นิ้วปาดจมูกของตนโดยจิตใต้สำนึก “อ้อ ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าเวลาเจ้าจะลงอาบน้ำเล่นน้ำในบึง ช่วยส่งคนมาบอกข้าด้วยได้หรือไม่ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะแอบดูเงียบๆ ไม่ไปรบกวนเจ้าเด็ดขาด”
“…”
ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานเสียน ในที่สุดก็เปลี่ยนสี คงเป็นเพราะเขารับไม่ได้กับความลามกของเฟิงหรูชิง
