ตอนที่ 5 เด็กน้อยน่ารักที่ผิวขาวผุดผ่องทั้งสอง (1)
“เสด็จพ่อ” เฟิงหรูชิงยิ้มแก้มปริ “ตอนนั้นเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันไม่น่าดึงดันจะแต่งงานกับหลิ่วอวี้เฉินให้ได้เลย เขาจะรู้สึกชิงชังหม่อมฉันก็คงไม่แปลกอะไร ตอนนี้เหมือนหม่อมฉันตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ถือว่าได้ชดใช้ให้เขาแล้ว นับจากนี้ไป เขากับหม่อมฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีกเพคะ”
คนที่ในใจไม่มีนางอยู่ นางไม่จำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์ อีกอย่าง นางก็ไม่ใช่เฟิงหรูชิงคนเดิมอีกแล้วหลิ่วอวี้เฉินคนนี้ นางไม่รู้สึกชังและไม่รู้สึกชอบอีกต่อไป
เฟิงเทียนอวี้มองดูเฟิงหรูชิงอย่างมึนงง แล้วพูดอย่างทอดถอนใจว่า “ชิงเอ๋อร์ของข้า โตเป็นผู้ใหญ่เสียที”
ตระกูลแห่งจวนเสนาบดีมีความภักดีต่อแคว้นหลิวอวิ๋นมาโดยตลอด แต่เพื่อลูกสาวผู้เป็นที่รักคนนี้ เขายอมบีบบังคับลูกชายของเสนาบดีให้รับชิงเอ๋อร์เป็นภรรยา ถ้าชิงเอ๋อร์ตัดใจจากเขาไปได้ก็ดี แต่ถ้าในใจของชิงเอ๋อร์ยังมีเขาอยู่ ต่อให้เขาต้องทำให้หลิ่วอวี้เฉินพิการขาหัก ก็จะให้หลิ่วอวี้เฉินอยู่กับชิงเอ๋อร์ไปตลอดชีวิตให้ได้
“เสด็จพ่อ ตอนที่หม่อมฉันสลบไป ได้พบกับเสด็จแม่ด้วย” เฟิงหรูชิงหลับตาลง เม้มริมฝีปากบางอย่างเบาๆ “หลักเหตุผลต่างๆ ที่สมัยก่อนไม่มีคนคอยสอนหม่อมฉัน เสด็จแม่สอนให้หม่อมฉันหมดแล้ว อีกอย่าง แต่ไหนแต่ไรมาเสด็จพ่อเป็นกษัตริย์ผู้ปรีชา จะต้องกลายเป็นทรราชเพราะหม่อมฉันไม่ได้เด็ดขาด”
