ตอนที่ 1 องค์หญิงม่าย (1)
“องค์หญิง เหตุใดท่านถึงคิดสั้นแบบนี้ คุณชายแห่งจวนท่านเสนาบดีหย่ากับท่าน ท่านไปขอความเป็นธรรมจากฝ่าบาทได้นี่ อย่างไรเสียฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยให้ท่านต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แล้วไยท่านถึงทำแบบนี้ ฮือๆ ”
…
บนเตียงใหญ่ฉลุลวดลายงดงาม เฟิงหรูชิงนอนนิ่งเงียบ เสียงร้องกระซิกที่ข้างหูทำให้นางรู้สึกรำคาญ หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันเบาๆ และอาจเป็นเพราะนางไม่ได้ดื่มน้ำมานาน เสียงจึงฟังดูแหบแห้ง
“เงียบสักที ตกลงจะให้ข้านอนพักผ่อนไหม”
สุ้มเสียงที่แม้จะแหบแห้งไปบ้าง แต่ยังคงไพเราะน่าฟังดังเช่นเสียงธารน้ำไหล ทำเอาเฟิงหรูชิงตกใจลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันที
เส้นเสียงของนาง…
เป็นไปได้อย่างไร ในปีนั้นเส้นเสียงของนางถูกพิษจนกลายเป็นใบ้ไปแล้วนี่ ชาตินี้ไม่มีทางจะกลับมาพูดได้อีกแล้ว
แล้วทำไม…นางจึงเปล่งเสียงออกมาได้
เฟิงหรูชิงคลึงขมับที่ปวดตุบๆ ระหว่างที่นางยังไม่ทันตั้งสติได้ ที่ข้างเตียงแลไปเห็นสาวน้อยผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วยทีท่าดีอกดีใจ
สาวน้อยผู้นี้ใบหน้าสะสวย ผิวพรรณขาวผุดผ่อง ที่ขอบตารื้นด้วยน้ำตาซึ่งไม่ทันได้ปาดออก นัยน์ตาทั้งสองอันสดใสเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี จ้องมองดูเฟิงหรูชิงที่ลืมตาขึ้นแล้วอย่างไม่กะพริบตา
“องค์หญิง ท่านฟื้นแล้ว ฮือๆ ”
องค์หญิง?
คิ้วของเฟิงหรูชิงขมวดเป็นปม
เดี๋ยวนะ!
