ือครรลองแห่งธรรมชาติ มรรคาสวรรค์มิสมบูรณ์พร้อม สิ่งที่เรียกกันว่าวัฏจักรของมรรคาสวรรค์ แท้จริงแล้วก็คือกฎแห่งการหมุนเวียนเปลี่ยนผัน…”
คำพูดของเจ้าลัทธิคุนหลุนก้องกังวานอยู่ในหู แต่ไม่ทันไรเจียงฉางเซิงก็สูญเสียประสาทการฟัง จิตสำนึกของเขาจมดิ่งลงสู่ห้วงภวังค์ เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในห้วงฝัน ห้วงฝันอันหนักอึ้ง จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงดังแว่วมา
“สหายนักพรตฉางเซิง สหายนักพรตฉางเซิง ไวตื่นเร็วเข้า”
เสียงนี้ใสกระจ่างยิ่งนัก เขาปรือตาเปิด สายตาที่พร่ามัวค่อย ๆ กลับมาแจ่มชัด เขามองเห็นใบหน้าของเทพธิดาเซียวเหอ
เทพธิดาเซียวเหอเห็นเขาตื่นแล้ว คิ้วเรียวงามที่ขมวดมุ่นก็คลายออก นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “รีบไปกันเถิด การเทศนาจบแล้ว หากรั้งอยู่ที่นี่ต่อจะฝ่าฝืนกฎของคุนหลุน”
เจียงฉางเซิงลุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม การเทศนาสั่งสอนจบแล้วหรือ… นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าลัทธิคุนหลุนคนนั้นกำลังกีดกันเขาหรือ
เขาเดินตามเทพธิดาเซียวเหอออกไป ระหว่างนั้นเขาก็เงยหน้ามองไปรอบ ๆ ผู้ฝึกเซียนที่รายล้อมอยู่สี่ด้านแปดทิศทยอยกันตื่นได้สติ พวกเขาพากันเดินไปยังประตูบานใหญ่ตรงสุดขอบฟ้า บางคนดีใจเจียนคลั่งเปล่งเสียงหัวเราะอย่างไม่ข่มกลั้น บางคนกลับตกอยู่ในอาการเซื่องซึม มีทั้งคนที่สุขและคนที่เศร้า บางคนก็กำลังขบคิดใคร่ครวญ เฝ้าจมดิ่งกับบางสิ่งบางอย่าง ตลอดทางเดินไร้วาจา
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูคุนหลุนสีแดงบานนั้
