ิงกับเจียงฉังหนิงกำลังออกจากสนามบิน
ที่สนามบินมีผู้คนคับคั่ง ทั้งสองออกไปพร้อมกับผู้โดยสารทั่วไปและไม่ได้ทำให้เกิดการชุมนุมรวมตัวใดๆ
“ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ” ซือฝูชิงชำเลืองมองดูเวลาด้วยความเสียดาย “ฉันยังไม่ได้ชิมว่าอาหารบนเครื่องบินรสชาติเป็นยังไงเลย”
เนื่องจากสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน ผู้โดยสารต่างก็กลัวว่าเครื่องบินจะตก พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินยังถูกปรมาจารย์คุณไสยวัยกลางคนตีจนสลบ อาหารเย็นเลยยังไม่ทันได้เตรียมให้เสร็จ
เจียงฉังหนิงลากกระเป๋าเดินทาง “โอเค ที่เมืองมั่วมีของกินเล่นเยอะแยะเลย”
“อีกสองคนจะมาถึงเมื่อไรเหรอ” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจ “ไม่เจอกันตั้งนานแล้ว”
“พวกเธอน่าจะมาถึงกันแล้วนะ” เจียงฉังหนิงนิ่วหน้า “เธออยู่ห่างๆ สองคนนั่นไว้หน่อยดีกว่า ขนาดเมื่อก่อนเธอดังน้อยกว่าพวกเขายังโดนกลั่นแกล้ง ตอนนี้เธอมีแฟนคลับเยอะกว่าสองคนนั้นมาก พวกเขาคงจะยิ่งอิจฉาน่ะสิ”
ความจริงแล้วสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปนี้มีไว้เพื่อเชิดชูเมิ่งเสวี่ยให้โดดเด่นขึ้นมาแค่คนเดียวเท่านั้น
คนอื่นๆ ถือเป็นแค่ไม้ประดับ
ในฐานะไม้ประดับเหมือนกัน พวกเขาจึงทำได้เพียงเหยียบย่ำซือฝูชิงเพื่อเติมแต็มช่องว่างในใจ
ซือฝูชิงโบกมืออย่างเกียจคร้าน “เข้าใจแล้วจ้
