หรอก]
**
รัฐมอร์ตันที่อยู่ห่างออกไปจากต้าซย่าหลายพันไมล์
ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องนอนในชุดนอนด้วยท่าทางงัวเงีย
คนรับใช้พูดกับเขาด้วยท่าทางเคารพอย่างสูง “ดยุกครับ อาหารกลางวันพร้อมแล้วครับ”
ชายหนุ่มโบกมือ “เดี๋ยวไป”
คนรับใช้รีบถอยออกมาทันที
นับตั้งแต่ที่ดยุกรับโทรศัพท์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ท่านก็อารมณ์ไม่ค่อยดี
เขาไม่กล้าทำให้ท่านโมโห
ชายหนุ่มอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขเพื่อโทรออก
หลังจากนั้นก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นจากปลายสาย “ฮัลโหล?”
“ผมถามหน่อย พี่รองจะทำอะไร” น้ำเสียงของชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง “พี่ให้เบอร์มือถือส่วนตัวของผมกับพวกบริษัทจัดหาคู่ได้ยังไง”
อีกฝ่ายหยุดไปสักพักก่อนหัวเราะออกมา “เจ้าหก นายเสียสติไปแล้วเหรอ ทำไมฉันต้องเอาเบอร์ส่วนตัวของนายให้บริษัทจัดหาคู่ด้วย?”
“ผมน่ะเหรอเสียสติ” ชายหนุ่มแค่นเสียง“ถ้าอย่างนั้นบอกผมหน่อยสิว่า นอกจากพี่กับพี่สามแล้ว มีใครบ้างที่รู้เบอร์ส่วนตัวของผม ถ้าไม่ใช่พี่กับพี่สาม งั้นเป็นผีหรือไง
มีแต่พวกพี่สองคนนั่นแหละที่พยายามจะแนะนำผู้หญิงให้ผมอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด!”
ถ้าพวกเขาไม่ได้เป็นศิษย์พี่ศิษย
