ดแล้ว เลยจนอยู่นี่ไง” ซือฝูชิงถอนหายใจ “ใครจะไปรู้ว่าฉันจะได้เจอสุนัขของตัวเองอีก ถ้ารู้อย่างนี้ฉันคงจะเก็บไว้สักหน่อย”
เธอกำหมัดแน่น
เสี่ยวไป๋ทำหน้าไร้เดียงสา “หงิง”
ซังลู่ตกใจ “บะ…บริจาคหมดเลยเหรอครับ”
“อือ ใช่แล้ว” ซือฝูชิงท่าทางไม่สนใจ “เอาไปสร้างบ้านพักคนชรากับโรงเรียนประถมสองสามแห่งน่ะ ฉันจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำไมกัน”
ซังลู่ตกอยู่ในความเงียบ
คุณซือชอบเงินแต่ความชอบของเธอไม่เหมือนใครจริงๆ ช่างเข้าใจได้ยาก
สองพันล้าน
สำหรับพันธมิตรพันกองทัพแล้วมันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย แต่เธอบอกว่าจะบริจาคก็บริจาคจริงๆ?
ซังลู่ตามซือฝูชิงลงมาชั้นล่าง
พวกเขาบังเอิญพบหลิงเฟิงที่ลงมาจากรถพอดี
“คุณซือคะ” เหลิงเฟิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทางแสดงความขอโทษเต็มที่ “พวกเรามาขอโทษคุณค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ”
“ขอโทษ?” ซือฝูชิงหยุดฝีเท้า “ทำไมเหรอคะ”
หลิงเฟิงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง “เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะ พวกเราถือวิสาสะโทรไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ”
“ขอโทษครับคุณซือ!” ชายหนุ่มโค้งคำนับสองสามครั้ง “ที่ผ่านมาผมไม่ค่อยจะเชื่อคุณซือสักเท่าไร ขอโทษครับ!”
“อ้อ?” ซือฝูชิงท่าทางสนใจขึ้นมา “โทรไปแล้วเหรอ แล้วเขาว่ายังไงบ้
