ส่วนตัวหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ” ซูยั่งขมวดคิ้ว “แฟนคลับเยอะแล้ว ก็คงเลี่ยงพวกซาแซง[1]ไม่ได้ แล้วยังพวกแอนตี้แฟนของเธออีก จริงๆ เลย…”
“ไม่มีใครตามทันหรอก” ซือฝูชิงตอบด้วยท่าทีเกียจคร้านและเมินเฉย “นายยังไม่ไปจากเมืองหลินเหรอ”
“ฉันไม่มีที่อยู่ที่แน่นอนอยู่แล้ว” ซูงยั่งส่ายหน้า “ถ้าเธอยังอยู่ที่เมืองหลิน ฉันก็จะอยู่ที่นี่อีกสักพัก”
ซือฝูชิงหยุดชะงักไปเล็กน้อย “ฉันว่านายไม่ได้ไม่มีที่อยู่ที่แน่นอนหรอก”
ซูยั่งงงงวย “?”
ซือฝูชิงเหลือบมองเขา “เพราะตอนนี้นายมีเงินขนาดจะซื้อบ้านสักกี่หลังก็ได้ในทุกรัฐ นายก็เลยไม่มีที่อยู่ที่แน่นอน”
ซูยั่ง “…”
เขาไม่สามารถรับคำพูดไร้สาระนี้ได้
“ไม่มีอะไรจะพูดล่ะสิ” ซือฝูชิงผิดหวัง “ฉันไปละ จะกลับมาวันอาทิตย์ พวกเราค่อยไปกินข้าวด้วยกัน”
ซูยั่งพนักหน้า “ตกลง ฉันจะไปส่งเธอ”
“ไม่ต้อง” ซือฝูชิงชี้ไปที่ซังลู่ที่ยืนอยู่ตรงประตู “ฉันมีผู้ช่วย นายพักผ่อนไปเถอะ”
ซูยั่งจึงได้จากไป
ซังลู่ช่วยซือฝูชิงยกกระเป๋าเดินทาง
เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณซือ ผมได้ยินจากคนแซ่เฟิ่งมาว่าคุณได้เงินมาจากบ้านตระกูลจั่วตั้งสองพันล้าน คุณจะไม่มีเงินได้ยังไงครับ”
“เรื่องนั้นน่ะเหรอ ทันทีที่ฉันได้เงินมาก็เอาไปบริจาคหม
