ชิงมีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของดยุกแห่งมอร์ตันจริงๆ เหรอเนี่ย!
“ตอนที่นายเข้ามาทำงานฉันสอนนายว่ายังไง” หลิงเฟิงพูดอย่างเย็นชา “เวลาเจอเรื่องอะไรก็ต้องนิ่งไว้ก่อน ตกใจง่ายๆ แบบนี้จะมาเป็นทนายได้ที่ไหน”
ชายหนุ่มอ้าปากค้าง “พี่หลิง ผม…”
“มันคือความเลือดร้อนของคนหนุ่มสาวอย่างนั้นเหรอ นายมันไม่มีสมองชัดๆ!” หลิงเฟิงระบายลมหายใจออกช้าๆ “เดี๋ยวไปขอโทษคุณซือกับฉัน!”
ชายหนุ่มก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ เขายอมแพ้อย่างศิโรราบ “รู้แล้วครับ”
เขาตามหลิงเฟิงไปขึ้นรถแต่ความคิดภายในหัวยังคงยุ่งเหยิง
เขาถูกชายที่อยู่ปลายสายอีกด้านตะคอกใส่ด้วยความหงุดหงิด
ชายหนุ่มตกอยู่ในภวังค์พลันเหม่อลอยไม่ได้สติ
พี่รองและพี่สามเป็นใครถึงได้กล้าแนะนำคู่ครองให้กับดยุกแห่งมอร์ตันได้?
ชายหนุ่มไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีกต่อไป พยายามทำให้หัวใจเต้นเป็นปกติ
**
เวลานั้นในอะพาร์ตเมนต์ขนาดสำหรับคนเดียว
ซือฝูชิงจัดกระเป๋าเสร็จ “เดี๋ยวฉันจะต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง ฉันเอาพลาสเตอร์วางไว้ให้แล้วนะ น่าจะพอใช้อยู่”
ซูยั่งลังเลเล็กน้อย “เธออยู่ในที่แบบนี้น่ะเหรอ”
ซือฝูชิงเงยหน้ามองเขา “ที่นี่เป็นไงเหรอ เล็กแต่สวยนะ ที่สำคัญคือราคาถูก”
“ไปหาที่ที่เป็น
