อีก สมควรได้รับคำชมเชย!”
เฟิ่งซาน “…”
เขาหันไปมองอวี้ซีเหิงตามสัญชาตญาณและรู้สึกละอายใจมาก
ในฐานะบอดี้การ์ดลับๆ แต่เขากลับปล่อยให้พี่เก้าลงมือเอง ถ้าอย่างนั้นเขาตายไปซะเลยไม่ดีกว่าเหรอ
เสียง ติ๊ง! ใสกังวาลดังขึ้นยามที่อวี้ซีเหิงวางพัดลงบนโต๊ะชา
แต่เสียงที่ดังก้องในหูนักฆ่าคนนั้นไม่ต่างอะไรกับเสียงปีศาจ ตัวเขาสั่นเป็นเจ้าเข้า “ไว้ชีวิต! ไว้ชีวิตผมเถอะ! ผมทำตามคำสั่ง! ผมได้ไม่มีเจตนาร้าย!”
ในสถานที่เช่นเมืองหลินแห่งนี้มีคนที่มีวรยุทธอยู่ได้ยังไงกัน!
“เธอคิดว่า” อวี้ซีเหิงจรดนิ้วเป็นวงกลมพลางเอ่ยเสียงเรียบ “จะจัดการอย่างไรดี”
“ถ้าอยากจะฆ่าฉันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จะฆ่าคนที่อยู่รอบตัวฉันไม่ได้” ซือฝูชิงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง “ช่วงนี้ฉันกำลังพัฒนายาตัวใหม่อยู่ ให้นายลองดูดีกว่า”
ชายหนุ่มยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำว่าไม่ ยาเม็ดเย็นๆ ที่มีกลิ่นสตรอเบอรี่ก็ลงคอเขาไปแล้ว
เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับถูกลมตัดแขนตัดขาแทบจะในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้สึกแสบร้อนในช่องท้องอย่างรุนแรง อวัยวะภายในราวกับมากองรวมอยู่ด้วยกัน
“อร่อยใช่มั้ยล่ะ” ซือฝูชิงเปิดกล่องยา “นี่ยังมีรสช็อกโกแลตกับมัทฉะด้วยนะ”
เฟิ่งซานก้าวถอย
