หลังด้วยความสยอง
คุณซือปรุงยาเก่งจริงๆ แถมยังทำออกมาเป็นรสต่างๆ อีกด้วย อย่างกับแม่ครัวนักฆ่าแน่ะ
“ผมแค่รับภารกิจมาจากทีมเท่านั้น!” ชายหนุ่มเริ่มอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างคลุ้มคลั่ง “ผมไม่มีความแค้นอะไรกับพวกคุณ! คุณผู้หญิงท่านนี้ใจดีมีเมตตา โปรดปล่อยผม…ปล่อยผมไปเถอะ!”
เฟิ่งซานคว้าคอเสื้อของชายหนุ่มบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น
“ยังมีทีมอีก?” อวี้ซีเหิงพยักหน้าเรียบๆ “ถ้าเช่นนั้นก็จัดการตามกฎขององค์กรของพวกนายยามที่มีคนทรยศหักหลังก็แล้วกัน”
ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างทันใด “คุณ…อื้อ!”
เฟิ่งซานใช้เทปปิดปากเขาแล้วลากตัวเขาออกไป
อวี้ซีเหิงหันหน้ามาและพบว่าซือฝูชิงยังคงสนอกสนใจพัดเล่มนั้นอยู่
เขาเท้าศีรษะ แววตาดูเยือกเย็นน้อยลง “อยากเล่นอย่างนั้นหรือ”
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาจิ้งจอกเป็นประกาย “ได้มั้ยคะ”
“อืม” น้ำเสียงอวี้ซีเหิงฟังดูอบอุ่นอ่อนโยน “ก็ไม่ได้เป็นของสำคัญอะไรหรอก”
จากนั้นซือฝูชิงจึงหยิบพัดขึ้นมาและพินิจพิจารณาอย่างละเอียด
เธอเพิ่งจะได้เห็นหน้าตาของพัดเล่มนี้ชัดๆ ทุกซอกทุกมุม
ด้ามพัดมีความคม โครงพัดแข็งแรงราวกับมีดดาบแต่ไม่หนักเท่า
เมื่อคลี่พัดออกจะดูเหมือนดาบโค้ง ถ้าปล่อยให้หมุนลอยออกมาก็สามาร
