่าเขากำลังพูดถึงตระกูลอวี้เลยเอ่ยปลอบใจเขา “พี่น้องที่ฉันรู้จักดีกับฉันกันทั้งนั้นเลย ต่อไปฉันจะแนะนำพวกเขาให้คุณรู้จัก!”
หลังจากที่ซือฝูชิงพูดจบ อวี้ซีเหิงก็พูดประโยคหนึ่งออกมาซึ่งไม่เหมือนกับปฏิกิริยาที่ซือฝูชิงคาดเดาเอาไว้เลย “นิสัยของเธอมีแต่คนชื่นชอบเสียขนาดนี้ จะมีคนทำไม่ดีกับเธอได้อย่างไร”
จะมีผู้อาวุโสคนใดที่ไม่เอ็นดูเธอบ้าง
ซือฝูชิง “…”
หูของเธอแดงเป็นครั้งแรก ซือฝูชิงหมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว “ฉันขอตัวขึ้นไปก่อน พรุ่งนี้ต้องทำงานแปดโมงเช้าอีก เจ้านายก็ไม่ต้องทำงานหรอก ไปนอนได้แล้ว”
เฟิ่งซานรู้สึกหน้าชา พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก “นี่…นี่พี่เก้าชมคุณซือจนเธอเขินไปแล้วใช่มั้ย”
อวี้ซีเหิงเหลือบมองเขา
เฟิ่งซานเข้าใจความหมายและรีบออกไปทันที “ผมจะออกไปรดน้ำต้นไม้!”
ด้านนอกมีลมหนาวพัดมา เฟิ่งซานนึกถึงตอนที่เขาจับกุมนักฆ่าคนนั้น เดิมทีนักฆ่าก็ถูกอวี้ซีเหิงคุมตัวไว้ได้อยู่แล้ว
เฟิ่งซานตกอยู่ในความเงียบ “…”
ไม่ใช่ว่าพัดเล่มนี้แค่เอาไว้ใช้พัดและเป็นของประดับเท่านั้นเหรอ
เฟิ่งซานรู้ว่าพัดเล่มนี้เป็นผลงานที่ผู้อาวุโสระดับสูงหลายคนของตระกูลมั่วร่วมกันผลิต วัสดุที่ใช้นั้นเป็นของชั้นหนึ่งไม่มีใครเทียบไ
