แล้ว
ยามที่ซือฝูชิงเห็นเผยเมิ่งจือก็เหล่ตาใส่เขาไปหนึ่งที “นายมาอีกทำไมเนี่ย นายไม่มีอันตรายอะไรแล้ว และฉันก็ได้เงินก้อนโตมาจากนายแล้วด้วย นายกับฉันไม่รู้จักกันซะหน่อย”
“ได้ยังไงล่ะ!” เผยเมิ่งจือร้อนใจ “คุณซือ ผมยังให้ได้มากกว่านั้นอีกนะ”
ซือฝูชิงเข็นรถจักรยานไป “ไม่จำเป็น”
“สวัสดีครับคุณซือ” เผยเหยียนกดบ่าของเผยเมิ่งจือไว้แล้วก้าวเข้าไปแทน “ผมเผยเหยียนเป็นพ่อของเผยเมิ่งจือครับ”
“สวัสดีค่ะ” ซือฝูชิงพยักหน้าอย่างนิ่งเฉยโดยไม่ได้แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ
เผยเหยียนเป็นนักธุรกิจอันดับต้นๆ ในแวดวงธุรกิจของเมืองหลิน เนื้อตัวของเขามีรังสีของความเฉลียวฉลาดที่ได้มาจากการหมกมุ่นอยู่ในโลกธุรกิจมาหลายปี เด็กสาวคนอื่นที่ได้เห็นเขามักจะรู้สึกกดดันเป็นธรรมดา
แต่ยามที่พบกับซือฝูชิง คนที่รู้สึกกดดันกลับเป็นเขา
“คุณซือ คนต่ำต้อยอย่างผมต้องขอโทษที่รบกวนคุณจริงๆ” เผยเหยียนโค้งคำนับอย่างจริงใจ “ผมเองก็รู้ว่าการมาขอโทษตอนนี้มันสายเกินไปแล้วแต่ผมก็ต้องพูดอยู่ดี ผมขอบคุณคุณซือมากจริงๆ ที่ช่วยลูกชายไม่เอาไหนของพวกเราเอาไว้”
เผยเมิ่งจือตอบโต้อย่างรวดเร็ว “พ่อ พ่อใช้คำว่าต่ำต้อย[1]กับแม่ได้ยังไง พ่อทำเกินไปแล้วนะครั
