บ!”
ช่วงนี้แค่แม่มองเขาก็ขัดหูขัดตาไปหมด เขาอยากให้พ่อแบ่งความหงุดหงิดจากแม่ไปบ้าง
“หัดเรียนรู้อะไรบ้างสิ!” คุณนายเผยตะโกนใส่เขา “คำว่าต่ำต้อยที่พ่อแกพูดในประโยคเมื่อกี้นี้หมายถึงตัวพ่อแกเอง! ความรู้แค่นี้ก็ไม่มี นี่ฉันคลอดลูกที่โง่เง่าอย่างแกออกมาได้ยังไงเนี่ย!”
เผยเมิ่งจือ “…”
แย่มาก ความพยายามในการโยกย้ายถ่ายโอนความเกลียดชังของเขาล้มเหลว แถมยิ่งทำให้แม่ขุ่นเคืองมากขึ้นไปอีก
เผยเหยียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาถลึงตาใส่เผยเมิ่งจือไปทีหนึ่งก่อนจะให้คุณนายเผยหยิบกล่องไม้จันทน์ที่ประณีตใบหนึ่งออกมา
“คุณซือ นี่คือหยกโบราณของตระกูลเราที่ตกทอดมา” เผยเหยียนมีท่าทางเคารพให้เกียรติอย่างมาก “คุณซือช่วยเมิ่งจือไว้ โปรดรับสิ่งนี้ไว้ด้วย”
“อ๋อ ทั้งๆ ที่ฉันบอกแล้วว่ามันเป็นสถานการณ์ที่ต้องถึงแก่ชีวิต แต่ครอบครัวพวกคุณกลับอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “บรรพบุรุษมีของบางอย่างนี่เอง สามารถหาหยกแบบนี้มาได้”
เผยเมิ่งจือมองหยกเย็นๆ นั้นอยู่ตั้งนานสองนานแต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรพิเศษที่ตรงไหนจริงๆ
“คุณซือไม่ใช่คนหยาบคายและฉาบฉวย การให้เงินเกรงว่าจะเป็นการดูถูกคุณซือ” เผยเหยียนให้ความเคารพอย่างที่
