เท่านั้น ห้าชุดสำหรับบุรุษและห้าชุดสำหรับสตรี
และทั้งสิบชุดนั้นก็มีแต่ต้นแบบเท่านั้น สามชุดเก็บอยู่ในพิพิธภัณฑ์ในสำนักงานใหญ่ของหลาน ส่วนชุดที่เหลือก็เลือกใช้โดยผู้นำระดับสูงในด้านต่างๆ
กู่เหวินจู๋มองที่อยู่อีเมลนั้นพลางขมวดคิ้ว หลังจากใช้ความคิดสักพักเขาก็โทรหาสายด่วนของหลิง
หลังจากต่อสายติดแล้ว เขาก็พยายามทำเสียงให้มั่นคง “ฮัลโหล สวัสดี ฉันกู่เหวินจู๋”
“สวัสดีครับท่านผู้เฒ่ากู่เหวินจู๋” เจ้าหน้าที่ที่รับสายถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ”
“ช่วยฉันตรวจสอบที่อยู่ IP ของอีเมลนึงหน่อย ที่อยู่ IP นี้ส่งไฟล์มาให้ฉัน แต่มันถูกเข้ารหัส” กู่เหวินจู๋เอ่ย “ฉันอยากรู้ว่ามันตั้งอยู่ที่ไหน”
ปีแล้วปีเล่า อวิ๋นหลานหายตัวไปเป็นเวลาห้าปีเต็มแล้ว
ตอนนั้นกู่เหวินจู๋คิดว่า หรือจะเป็นเพราะเธอมีชื่อเสียงมากเกินไปจนถูกทวีปอิสระรับตัวไปแล้ว
แต่เมื่อสองปีก่อนเขาโชคดีได้ไปทวีปอิสระครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่พบว่ามีดาราคนไหนเทียบเท่าอวิ๋นหลานได้
ข่าวคราวเงียบหายไร้ร่องรอยใด
จนกระทั่งตอนนี้
“โปรดรอสักครู่” เจ้าหน้าที่พูด “โปรดเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ไว้ เราจะส่งข้อมูลที่คุณสอบถามไปให้ในภายหลัง”
“ตกลง” กู่เหวินจู๋