ดินไปที่คอมพิวเตอร์
เสี่ยวไป๋นอนอยู่ข้างๆ มันส่งเสียงครางอย่างสบายใจ
วันนี้มันกินอิ่มมากจริงๆ
เจ้านายของเจ้านายเยี่ยมมากเลยที่ให้ทองคำบริสุทธิ์กับมัน
“แปลกจัง” ซือฝูชิงหรี่ตา “ทำไมวันนี้แกไม่มาวุ่นวายขอทองคำจากฉันเลยห๊ะ”
เสี่ยวไป๋ตื่นเต้นเล็กน้อย มันร้องออกมาและล้มตัวลงนอนหงายท้องอันอ่อนนุ่มของตัวเองอวดความน่ารัก
ถ้าเจ้าของมันรู้ว่ามีคนเอาทองให้มันกิน เธอจะหักค่าอาหารของมันมั้ยนะ!
“ลูกสาวที่น่ารัก ในที่สุดแกก็รู้จักประหยัดเงินให้ปะป๊าแล้ว” ซือฝูชิงตบหัวมัน “ปะป๊าซึ้งใจจริงๆ”
เสี่ยวไป๋กลอกตา
โชคดีที่เจ้านายของมันไม่รู้ว่ามันได้กินทองคำก้อนใหญ่เข้าไปแล้ว
ซือฝูชิงเปิดสมุดวาดภาพ เธอสแกนและอัปโหลดภาพวาดสองแผ่นที่เธอออกแบบเสื้อผ้าไว้ และสร้างไฟล์แนบ
เธอคลิกเปิดกล่องจดหมายอีกครั้งก่อนจะป้อนที่อยู่อีเมลของเก๋อหลินเอินในช่องผู้รับ
ซือฝูชิงชะงักไปเล็กน้อย เธอครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็ลบที่อยู่อีเมลและป้อนที่อยู่อีกอีเมลลงไป
จากนั้นก็เขียนชื่อหนึ่งลงในกล่องข้อความแล้วกดส่ง
หลังจากส่งอีเมลสำเร็จ เธอก็ล้มตัวลงบนเตียงก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
**
เก๋อหลินเอินเป็นสถานที่ศัก