ากจะสู้กับใครอีกแล้ว!]
[ขำเป็นบ้า พวกเธอคิดว่าคนอย่างซูยั่งจะมาเมืองหลินเพื่อเล่นคนตรีให้เด็กฝึกเพราะว่างจัดอย่างนั้นเหรอ ให้ฉันพูดจริงๆ นะ ด้วยสถานะของเขา แม้แต่เทพีลู่ก็ยังไม่คู่ควรให้เขาเล่นดนตรีให้เลย]
ข้อเท็จจริงที่ว่าซูยั่งเคยเป็นนักแสดงข้างถนนและนักร้องในบาร์เป็นที่ทราบกันดีของคนทั่วไป
และเพราะเขาอายุยังน้อย พี่ๆ ในวงการก็เลยดูแลเขาเป็นอย่างดี
ซูยั่งเป็นแบบอย่างของคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาจนประสบความสำเร็จได้เป็นอย่างดี เขามีแฟนๆ มากมายแถมยังเหนียวแน่นอีกด้วย
แม้ว่าเขาจะหน้าตาดี แต่สิ่งที่ทำให้เขาโน้มน้าวใจคนได้อย่างแท้จริงคือพรสวรรค์ของเขาต่างหาก
เขาถือเป็นไพ่ลับของวงการบันเทิงไม่เกินจริง
ความสนใจของผู้ชมเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว การแสดงของเซี่ยอวีและเด็กฝึกคนอื่นๆ ดึงดูดความสนใจของทุกคนกลับมาอีกครั้ง
เสียงเชียร์จากผู้ชมดังเพิ่มขึ้น
ด้านหลังเวที
โปรดิวเซอร์กุมหัวใจ ท่าทางของเขาราวกับกำลังจะสิ้นใจตาย “ให้ตายสิ…”
คราวนี้เวทีระเบิดจริงๆ!
“มือกลองคนนั้นคือใคร” ผู้กำกับอดถามไม่ได้ “ทำไมไม่เปิดไฟตรงนั้นล่ะ”
“น้องชายของเมนเทอร์ซือหรือเปล่า” โปรดิวเซอร์ไม่แน่ใจ “ผมเพิ่งเห็นเมนเทอร์ซือพาน้อ
