ี่ตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นพลางคลี่ยิ้มกว้างจนหางตาโค้ง จากนั้นก็โบกมือเบาๆ
ตึง!
ผู้ชมที่อยู่ในงานต่างรู้สึกเหมือนโดนควักหัวใจไปแล้ว พากันอึ้งจนตาค้าง
“…”
บรรยากาศภายในงานเงียบสนิท!
ผ่านไปราวหลายสิบวินาที ในที่สุดก็มีคนได้สติขึ้นมา เริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
[กรี๊ดดด ที่ร้ากกก!!!]
[แม่เจ้า ซือฝูชิงไม่นั่งที่นั่งของเมนเทอร์แต่ขึ้นไปเล่นดนตรีแบ็กอัปเองเลยเหรอ!!!]
[เทพเจ้าเมนเทอร์! เมนเทอร์ซือสุดยอดจริงๆ มีปัญหาอะไรเธอก็จัดการเองตลอด]
[ไปเลย คนที่ว่าเมนเทอร์ซือไม่มีความรับผิดชอบไปเดินรอบสนามมาหนึ่งรอบ หน้าของคนที่พูดยังอยู่ดีหรือเปล่า ถ้ายังอยู่ฉันจะช่วยตีให้แตกเอง(ยิ้ม)]
ไฟสปอตไลต์ยังคงกระจุกอยู่ที่กลางเวที
เสียงดนตรีแบ็กอัปและเสียงทำนองเพลงเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ ผสานเข้ากับเสียงร้องและท่าเต้นของเซี่ยอวี้ ผลที่ออกมาสามารถพูดได้ว่าระเบิดระเบ้ออย่างที่สุด
แฟนคลับในงานพากันกรี๊ดอย่างบ้าคลั่ง
“ที่รัก มองมาที่ฉัน!”
“รีบส่องไฟสปอตไลต์ให้ที่รักของฉันสิ!”
ถึงแม้เหล่าบรรดาแฟนคลับจะตะโกนแบบนี้แต่ก็จะพอเข้าใจได้ ซือฝูชิงเลือกที่จะอยู่ในมุมที่มืดที่สุด เป็นจุดที่ไม่แย่งซีนแถมยังสามารถเพิ่มความปังให้กับทีมอี
