ซอร์ของตนเอง มีสิทธิ์อะไรมาแข่งขันกับเขา!
“อืม ฉันจะจำเอาไว้” เซี่ยอวี้หัวเราะเบาๆ ด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย “ถึงเวลานั้นฉันจะรอดูว่าตระกูลของนายเก่งกาจขนาดไหน นายเองก็เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี”
ลู่เยี่ยนได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น
เขาไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเซี่ยอวี้เท่าไรนัก
หมายความว่ายังไงกัน
แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงแค่วันนี้ทีมของเซี่ยอวี้ไม่สามารถทำการแสดงได้ เขาก็ชนะแล้ว
อีกฝั่งที่หลังเวที ผู้ช่วยผู้กำกับกำลังสาวเท้าเดินเข้าไปด้วยความเร่งรีบ
เขาเช็ดเหงื่อด้วยสีหน้าอมทุกข์ “ผู้กำกับ แย่แล้ว พวกเราหากันทั้งวันก็ยังหาวงดนตรีที่เหมาะสมไม่ได้ วงดนตรีอื่นก็ไม่คุ้นชินกับเพลงของพวกเขา ไม่สามารถเล่นดนตรีแบ็กอัปให้ได้”
“แบบนี้แย่แน่ๆ” มือของผู้กำกับสั่นเทา “ถึงแม้เมนเทอร์ซือจะไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่การแสดงวันนี้จะทำยังไงดี”
โปรดิวเซอร์สูบบุหรี่เงียบๆ ไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยถามขึ้นว่า “เมนเทอร์ซือล่ะ”
ผู้ช่วยผู้กำกับรีบพูดขึ้น “เมนเทอร์ซือออกไปข้างนอกตั้งแต่เที่ยงแล้ว เพิ่งจะกลับมาเมื่อครู่นี้”
“ฉันจะไปหาเธอเอง” โปรดิวเซอร์ลุกขึ้น เพียงไม่นานก็หาซือฝูชิงเจอ เขารีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให
