แน่นแท้ๆ แต่กลับใช้ชีวิตเหมือนคนแก่ แม้แต่เวยปั๋วก็ไม่เล่นเป็น”
ซูยั่งจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา
“โอเคๆๆ นายเล่นเป็น” ซือฝูชิงกวาดสายตามองไปยังด้านหลังของเขา “แฟนนายล่ะ ไม่ได้มาเมืองหลินกับนายด้วยเหรอ”
ซูยั่งชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย มิอาจคาดเดาอารมณ์จิตใจได้ “เลิกกันตั้งนานแล้ว”
“เหรอ” ซือฝูชิงอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มีชีวิตชีวา “ไม่ต้องเสียใจไป พี่ใหญ่รู้จักสาวๆ เยอะแยะ พี่ใหญ่จะแนะนำให้นายเอง”
“ไม่ต้อง” ซูยั่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่รังเกียจ “ฉันเป็นโรคกลัวการเข้าสังคม”
ซือฝูชิง “…”
เวลาคุยกับเธอ ไม่เห็นจะเหมือนคนที่เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมแม้แต่นิดเดียว
ซือฝูชิงเห็นแล้วก็อดเครียดไม่ได้
จู่ๆ เธอก็เปลี่ยนจากพี่ใหญ่กลายมาเป็นสาวน้อย
บางครั้งการที่อายุน้อยก็ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไรนัก
“งานนี้ฉันจะช่วย เดิมทีช่วงนี้ฉันก็ไม่มีงานอะไรอยู่แล้ว” ซูยั่งหยิบเสื้อแขนยาว “ฉันมีห้องทำงานเล็กๆ อยู่ที่นี่ หากเธอกลัวคนอื่นแอบถ่ายรูปก็ไปที่ห้องทำงานของฉันได้”
ซือฝูชิงพยักหน้าเบาๆ “โดนคนอื่นแอบถ่ายไม่ได้ ไปกันเถอะ”
ลำพังเธอโดนแอบถ่ายคนเดียวไม่เป็นไร
แต่หากเธอโดนแอบถ่า
