เธอไม่อยากจะเห็นเด็กหนุ่มเหล่านี้ปีกหัก และไม่อยากให้แฟนคลับของพวกเขารู้สึกเสียใจ
สิ่งที่ไม่ยุติธรรมบนโลกใบนี้มีมากมายจนเกินไป ที่ไหนๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังต่อสู้ดิ้นรน
ซือฝูชิงก้มหน้าลงต่ำ
พี่สาวของเธอได้จากไปแล้ว เธอเองควรจะทำเหมือนที่พี่สาวของเธอเคยทำไว้บ้าง เช่นนี้เธอถึงจะสามารถยืนหยัดต่อไปได้
ซูยั่งเงียบงันอีกครั้ง
ผ่านไปหลายนาที เขาก็ถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “อันที่จริงเธอจะแต่งเพลงให้ฉันหรือไม่ ฉันไม่ได้สนใจหรอก ที่ฉันบอกว่าไม่นัด เพราะลึกๆ ในใจฉันยังโกรธอยู่
ตอนนั้นจู่ๆ เธอก็ขาดการติดต่อ ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นเหมือนแฟนเก่า ปรากฏตัวในที่ที่ฉันต้องแหงนหน้ามอง”
ซือฝูชิงรู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากลเล็กน้อย “แฟนเก่าของนายเป็นใครกัน คนในวงการเหมือนเหรอ”
ซูยั่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่สำคัญอีกต่อไป”
“แหงนหน้ามองไม่แหงนหน้ามองอะไรกัน” ซือฝูชิงรู้สึกเย็นวาบที่ดวงตา “ฉันไปบอกให้ใครแหงนหน้ามองฉันหรือไงกัน อ๋อ แน่นอน คนบางคนก็ยังต้องแหงนหน้ามองฉันอยู่ดี เพราะวันนี้มีคนคุกเข่าต่อหน้าฉัน ฉันไม่ได้สนใจแม้แต่นิดเดียว
นายจะต้องเชื่อมั่นในตนเอง พอถึงเวลานั้น คนที่เคยรังแกนายคงเอื้อมไม่ถึงนายด้วย
