ส
ซือฝูชิงออกมาพอดี
เธอสวมทั้งแว่นตาและหมวกครบเครื่อง
คุณนายจั่วผู้เฒ่าเห็นแวบแรกก็จำได้ทันที เธอรีบรุดเข้าไปหาซือฝูชิงพลางขอร้องวิงวอน “ชิงชิง ชิงชิง เธอปล่อยฉิงหย่าไปได้หรือไม่ ฉิงหย่าเป็นพี่สาวเธอนะ”
จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น “ย่าขอร้องละ ขอร้องเธอแล้ว เธออย่าเลือดเย็นขนาดนี้ ฉิงหย่าและเธอใช้ชีวิตด้วยกันมาเป็นสิบปี จะไม่มีความผูกพันเลยได้ยังไง”
ซือฝูชิงไม่ชายตามองแม่แต่นิดเดียว “ซังลู่”
“ครับ!” ซังลู่อุ้มเสี่ยวไป๋กระโดดออกมาจากด้านข้าง “ยาย รีบลุกขึ้นแล้วออกไปเถอะ!”
คุณนายจั่วผู้เฒ่าถูกขวางไว้
เธอจ้องซังลู่ด้วยสีหน้าที่สงสัย รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก
“นี่ยาย ผมขอเตือนไว้เลย อย่ามารบกวนคุณซืออีก” ซังลู่ชี้หน้าด่า “หากไม่ใช่เพราะคุณซือสั่งไว้ว่าตอนนี้ยังแตะต้องคุณไม่ได้ ผมเหยียบตระกูลจั่วจมดินไปนานแล้ว”
เมื่อวานนี้เขาพึ่งจะถูกเฟิ่งซานซ้อมมาหยกๆ วันนี้เลยยังโมโหไม่หายพอดี
คุณนายจั่วผู้เฒ่าคุกเข่าอยู่บนพื้น จู่ๆ ก็ร้องไห้เสียงดังลั่น “ชิงชิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉิงหย่า ตอนนั้นฉิงหย่ายังเด็กมากก็เลยไม่รู้ความ ไม่เคยคิดจะแย่งของของเธอ
หากเธอจะเอาเรื่องก็เอาเรื่องฉันแทน ฉันรู้! ฉันรู้เรื่องทั้งห
