มด ฉันสมควรตาย เธอให้ฉันไปเข้าคุกแทนเถอะ ฉันยินดีจะทำทุกอย่าง!”
เพราะเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ค่อนข้างดัง คนที่อยู่บริเวณรอบๆ จึงพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา
แม้แต่พนักงานก็ทำตัวไม่ถูก “เมนเทอร์ซือ คุณดูนั่น…”
ท้ายที่สุดซือฝูชิงก็เหลือบมองคุณนายจั่วผู้เฒ่า เธอคลี่ยิ้มบาง “ขอโทษที นี่ไม่ใช่จุดจบที่ฉันเก็บไว้ให้คุณ”
คุณนายจั่วผู้เฒ่าอึ้งไปชั่วขณะ แต่ไม่เข้าใจที่ซือฝูชิงพูด จึงวิงวอนร้องขอต่อ “ชิงชิง เสียนอวี้เองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน อย่าเอาเธอมาเกี่ยวข้องด้วยได้ไหม”
ตนก็ไม่รู้ว่าทำไมโชคของซือฝูชิงถึงได้คืนกลับไปอีกครั้ง
แต่หากโชคที่อยู่ในตัวจั่วเสียนอวี้ก็ถูกเก็บคืนกลับไปด้วย เกรงว่าตระกูลจั่วคงจะต้องจบเห่แน่ๆ
คุณนายจั่วผู้เฒ่านึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เวลานี้ความหวังในอนาคตของตระกูลจั่วล้วนพึ่งเพียงจั่วเสียนอวี้คนเดียวเท่านั้น
“นี่ยาย เป็นบ้าไปแล้วเหรอ!” ซังลู่หิ้วคุณนายจั่วผู้เฒ่าลุกขึ้นโดยที่ไม่พูดพร่ำทำเพลง “คุณซือยังมีธุระต่อ อย่าไปรบกวนเธอ”
เขาเองกำลังกังวลใจอยู่เลยว่าจะไม่มีโอกาสแสดงฝีมือต่อหน้าซือฝูชิง แต่แล้วก็มีคนมาเสนอผลงานให้เขาถึงที่
ซือฝูชิงไ
