ต้าน” ซือฝูชิงตบมือเบาๆ “ฉันเคยบอกแล้วว่าจะส่งพวกนายไปถึงฝั่งฝันให้ได้ พวกนายจะต้องได้เดบิวต์ทุกคน”
หว่างคิ้วและดวงตาของเธอแฝงไปด้วยความไม่แยแส พลอยทำให้ผู้คนรู้สึกเคารพและศรัทธาอย่างน่าอัศจรรย์
“ผมเชื่อมั่นในตัวเมนเทอร์ซืออยู่แล้ว!” สวี่ซีอวิ๋นรีบร่วมวงสนทนาทันที “แต่มือกลองที่เมนเทอร์ซือหามาคือใครเหรอ”
ซือฝูชิงทิ้งตัวนอนลงบนพื้น จากนั้นก็หนุนแขนของตนเอง “แซ่ซู พวกนายรีบซ้อม หยุดคุยเล่นได้แล้ว ฉันจะนอนพักหน่อย”
สวี่ซีอวิ๋นไม่กล้ารบกวนเธอต่อ จึงเดินไปอยู่อีกฝั่งพลางเกาหัวเบาๆ “ซู? เป็นมือกลองด้วย…”
จู่ๆ เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นก็ตบอกด้วยความตกใจ “คงจะไม่ใช่เทพซูหรอกมั้ง!”
สามปีที่แล้ว นักดนตรีที่มีพรสวรรค์ได้ปรากฏตัวขึ้นในรัฐต้าซย่า
ซูยั่ง
อายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น
เขาไม่มีทีมงาน ตั้งแต่การเขียนเนื้อร้อง เรียบเรียงและแต่งทำนองเพลง เขาทำเองคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
แม้ว่าบัญชีโซเชียลของเขาจะอัปเดตสิบวันครั้งหรือครึ่งเดือนครั้ง แต่มีแฟนคลับบนเวยปั๋วมากกว่าสี่สิบล้านคน ถือเป็นคนดังระดับต้นๆ อย่างแท้จริง
ไม่มีการเข้าร่วมของนายทุน พึ่งพาตนเองล้วนๆ
“เป็น…เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง!” สืออวี่อึ้งจน
