พวกเขากันแน่
**
เที่ยงของวันถัดมา
จั่วเทียนเฟิงกลับไปถึงบ้านตระกูลจั่ว
หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเขาอ่อนล้าไม่น้อย ตอนนี้ทุกอย่างราวกับมืดสนิทไปหมด
ธุรกิจของบริษัทอยู่ในช่วงวิกฤต ไหนจะต้องยุ่งวุ่นวายกับพิธีศพของคุณชายสี่ตระกูลจั่วอีก กว่าจะหาเวลาพักผ่อนได้ลำบากแทบแย่
คุณนายจั่วผู้เฒ่าเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล สีหน้าค่อนข้างแย่เป็นอย่างมาก
“คุณพ่อ คุณย่า วัดหลิวซ่านอะไรนั่น ปลอมหมดเลยค่ะ!” จั่วฉิงหย่าฟ้องด้วยความฉุนเฉียว “เมื่อวานนี้หนูไปหาภิกษุเมี่ยวกวงที่ทุกคนยกย่องว่าเป็นพระอาจารย์มา ผลสุดท้ายทุกคนรู้หรือเปล่าว่าเขาพูดว่ายังไง”
คุณนายจั่วผู้เฒ่าเองก็ได้ยินชื่อเสียงของพระอาจารย์เมี่ยวกวงมาบ้าง เธอขมวดคิ้วเบาๆ “พูดว่ายังไงล่ะ อีกอย่าง อย่าพูดจาไม่มีมารยาทกับพระอาจารย์”
“เขาเป็นภิกษุปลอม แถมยังไม่รู้เรื่องอะไรสักนิด หนูไม่เคารพเขาแล้วจะทำไม” จั่วฉิงหย่าแค่นเสียงในลำคอ “หนูถามเขาดีๆ ว่าสรุปแล้วหนูป่วยเป็นอะไรกันแน่ เขากลับบอกว่าหนูขโมยของของคนอื่นมา ถึงเวลาที่จะต้องคืนให้กับเจ้าของเดิมแล้ว แถมยังด่าหนูว่าพูดจาหยิ่งยโสโอหังไร้ยางอาย แล้วจะให้หนูไม่โมโหได้ยังไง!”
เพล้ง!
แก้วที่อยู่ในมือของคุณนายจั่
