วหล่นพื้น ใบหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันทีทันใด
“คุณย่า!” จั่วเสียนอวี้รีบรุดเข้าไปหา “คุณย่าไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”
จากนั้นก็รีบหันไปตำหนิจั่วฉิงหย่าว่า “คุณย่าเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล แกพูดให้น้อยๆ หน่อยไม่ได้เหรอ”
จั่วฉิงหย่าเองก็ตกใจเป็นอย่างมาก “ฉัน ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่”
ทำไมปฏิกิริยาตอบสนองของคุณนายจั่วผู้เฒ่าถึงได้รุนแรงขนาดนี้กัน
“ไม่ ไม่เป็นไร…” สีหน้าคุณนายจั่วผู้เฒ่ากระสับกระส่ายไม่อยู่กับร่องกับรอย เธอรีบคว้าแขนของจั่วฉิงหย่าไว้แน่น “นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว พระอาจารย์เมี่ยวกวงยังพูดอะไรอีกหรือเปล่า”
จั่วฉิงหย่ารีบตอบกลับ “ไม่ ไม่มีแล้วค่ะ พอหนูด่าเขาว่าตาแก่หัวล้านแล้ว ก็ถูกไล่ตะเพิดออกมาเลย”
คุณนายจั่วผู้เฒ่าทิ้งตัวลงบนโซฟา ราวกับถูกสูบแรงที่มีออกไปจนหมด “เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
อันที่จริงเธอเองก็รู้ว่าที่ท่านผู้เฒ่าจั่วพาซือฝูชิงกลับมา เพียงเพราะต้องการจะอาศัยโชคของซือฝูชิงมาเกื้อหนุนตระกูลจั่ว
หลังจากนั้นเธอก็เห็นว่าธุรกิจและอื่นๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้นไม่น้อย จึงค่อยๆ เชื่อคำพูดของท่านผู้เฒ่าจั่ว
ท่านผู้เฒ่าจั่วเคยบอกกับเธอว่าโชคของซือฝูชิงจะถูกใช้เพื่อหนุนนำตระกูลของพวกตนตลอดไป แม้
